Na een rustige vlucht - waarin de nacht wel erg snel voorbij ging - landden we om zes uur vanmorgen op Schiphol. Jan en Jelle haalden de auto terwijl ik met Anne-Sietske en Pepijn de koffers en tassen verzamelde.
Onze auto had al die tijd keurig op Schiphol staan wachten. Toen we onze grote Renault Scenic zagen leek deze gereduceerd tot een koekblik. Vergeleken met de Suburban die we in Amerika reden, stelde onze auto niets meer voor. Ook de afstand Schiphol - Enkhuizen leek veel korter dan anders. Zo zijn we blijkbaar gewend geraakt aan Amerikaanse afstanden.
Thuis gekomen bleken opa en oma al boodschappen voor ons te hebben gedaan, zodat we direct konden ontbijten. Er was zelfs een lekkere cake!
Verder zijn we vandaag op bezoek geweest bij opa en oma, hebben we alles uitgepakt en gewassen en deden we ons best om onze ogen open te houden.
We begrepen dat er heel wat mensen met ons hebben meegelezen of zelfs nog gaan lezen.
Thuis zijn is ook weer fijn. Met ruim 3000 mijl USA achter onze kiezen, meer dan 5000 foto's, bijna vier uur film, dit uitgebreide blog en heel veel bijzondere momenten in ons geheugen, blijft deze vakantie ons bij als de reis van ons leven!!
zondag 8 augustus 2010
zaterdag 7 augustus 2010
Bye, bye America!
En nu zitten we alweer op Newark te wachten op het moment dat we kunnen gaan vliegen. De kinderen en Jan zijn nog even aan het shoppen; daar kunnen ze geen genoeg van krijgen en ik werk ons blog bij.
We waren vanochtend vroeg wakker. Dus ging Jan een rondje hardlopen en besloten Jelle en ik voor de laatste keer New York in te gaan. Toen we bij Union Square kwamen zagen we dat er veel agenten op de been waren en ook dat er veel joggers en dergelijke waren. Wat bleek? Drie zaterdagen in het jaar zetten ze Park Avenue helemaal af en is deze bestemd voor fietsers, joggers, skaters en wandelaars. En, dat was vandaag voor het eerst dit jaar. Het gaf een heel ander beeld van het drukke New York.
We liepen een heel eind mee over deze Avenue tot aan het Grand Central Station. Dat wilde Jelle graag nog zien. Staat geloof ik ook in GTA. Een oud station temidden van wolkenkrabbers, dat is echt New Yorks.
Vervolgens namen we de subway downtown en liepen daar vandaan naar de Brooklyn Bridge. Een heel oude brug die Manhattan met Brooklyn verbindt. De brug is zo oud dat er geen vrachtwagens of bussen op mogen. Wel auto's en in het midden is een strook vrijgehouden voor wandelaars en fietsers. Dit hoorde ook in het circuit van de zomerdagen dus was het er erg druk. Vanaf de brug hadden we een prachtig uitzicht over Manhattan.
Ons laatste doel was Pier 17. Na even zoeken kwamen we er. Hemelsbreed ligt het heel dicht bij Brooklyn, maar als je er naartoe moet lopen is het toch nog wel een eindje. De straten bij Pier 17 doen heel Engels aan, met kleine restaurantjes, bars en steentjes op de straat. Pier 17 zelf is een oud winkelcentrum. Daar hebben we samen ontbeten bij een Creperie.
Toen terug met de subway naar het hotel. Jan en Pepijn en Anne-Sietske hadden al ingepakt, en wij zijn ook snel aan de gang gegaan. Was nog een hele klus, want we komen met aardig wat meer spullen terug.
Pepijn en Anne-Sietske hadden samen met Jan nog een laatste winkelronde. Anne-Sietske kwam terug met prachtige roze nikes en Pepijn met een stoere schooltas.
Omdat het zo druk was in de stad bedacht Jan dat het slim was om direct een taxi te bestellen. En dat bleek niet zo'n gek idee. De taxi kwam al snel, maar wist nauwelijks de weg in de stad. Dat betekende een flinke maar leuke omweg met nog veel sightseeing. We zaten hem wel al te knijpen, waren bang dat we te laat op het vliegveld zouden zijn. Maar, Jelle had ons niet helemaal goed voorgelicht. We vliegen namelijk niet om half vijf, zoals hij zei, maar om half zes. Alle tijd dus nog om van alles hier te betakken.
We waren vanochtend vroeg wakker. Dus ging Jan een rondje hardlopen en besloten Jelle en ik voor de laatste keer New York in te gaan. Toen we bij Union Square kwamen zagen we dat er veel agenten op de been waren en ook dat er veel joggers en dergelijke waren. Wat bleek? Drie zaterdagen in het jaar zetten ze Park Avenue helemaal af en is deze bestemd voor fietsers, joggers, skaters en wandelaars. En, dat was vandaag voor het eerst dit jaar. Het gaf een heel ander beeld van het drukke New York.
We liepen een heel eind mee over deze Avenue tot aan het Grand Central Station. Dat wilde Jelle graag nog zien. Staat geloof ik ook in GTA. Een oud station temidden van wolkenkrabbers, dat is echt New Yorks.
Vervolgens namen we de subway downtown en liepen daar vandaan naar de Brooklyn Bridge. Een heel oude brug die Manhattan met Brooklyn verbindt. De brug is zo oud dat er geen vrachtwagens of bussen op mogen. Wel auto's en in het midden is een strook vrijgehouden voor wandelaars en fietsers. Dit hoorde ook in het circuit van de zomerdagen dus was het er erg druk. Vanaf de brug hadden we een prachtig uitzicht over Manhattan.
Ons laatste doel was Pier 17. Na even zoeken kwamen we er. Hemelsbreed ligt het heel dicht bij Brooklyn, maar als je er naartoe moet lopen is het toch nog wel een eindje. De straten bij Pier 17 doen heel Engels aan, met kleine restaurantjes, bars en steentjes op de straat. Pier 17 zelf is een oud winkelcentrum. Daar hebben we samen ontbeten bij een Creperie.
Toen terug met de subway naar het hotel. Jan en Pepijn en Anne-Sietske hadden al ingepakt, en wij zijn ook snel aan de gang gegaan. Was nog een hele klus, want we komen met aardig wat meer spullen terug.
Pepijn en Anne-Sietske hadden samen met Jan nog een laatste winkelronde. Anne-Sietske kwam terug met prachtige roze nikes en Pepijn met een stoere schooltas.
Omdat het zo druk was in de stad bedacht Jan dat het slim was om direct een taxi te bestellen. En dat bleek niet zo'n gek idee. De taxi kwam al snel, maar wist nauwelijks de weg in de stad. Dat betekende een flinke maar leuke omweg met nog veel sightseeing. We zaten hem wel al te knijpen, waren bang dat we te laat op het vliegveld zouden zijn. Maar, Jelle had ons niet helemaal goed voorgelicht. We vliegen namelijk niet om half vijf, zoals hij zei, maar om half zes. Alle tijd dus nog om van alles hier te betakken.
Liberty
Vanmorgen zijn we eerder op stap gegaan, zodat we nu wel de boot naar het Vrijheidsbeeld konden nemen.Dit keer konden we niet meer met de rode bus, maar gingen we met de subway. Het is hier in de meeste stations wel een oude boel. Een heel verschil met bijvoorbeeld London.
Er was bij het inschepen op de boot naar Liberty Island een hele veiligheidsprocedure alsof we gingen vliegen. Ik moest zelfs mijn schoenen uit omdat het poortje bleef piepen. Maar na een half uurtje vertrok de boot. Aan de ene kant van de boot had je een prachtig zicht op Manhattan, aan de andere kant kwam het Vrijheidsbeeld steeds dichterbij.
Op het Liberty eiland hebben we een rondje om het beeld gelopen. Het is wel een imposant beeld zoals het daar staat. De immigranten moesten eerst hierlangs en kwamen daarna aan bij Ellis Island waar alle immigratieprocedures werden gedaan. Het beeld staat vol symbolen, van de toorts in de rechterhand tot de gebroken kettingen aan de voeten van het beeld. We mochten niet naar boven, want dat mogen dagelijk slechts een beperkt aantal mensen.
Het Vrijheidsbeeld staat in een nationaal park. Anne-Sietske heeft weer een stempel in haar paspoort van de National Parks kunnen halen. We probeerden al dagenlang opa en oma te bellen, maar het lukte steeds niet. Anne-Sietske kwam op het idee om hun 06 te proberen en ja hoor, we kregen contact. Het was leuk om hen weer eens te horen. Anne-Sietske weet nu tenminste dat ze as maandag (!) mag werken.
Terug naar de boot, met een klein vrijheidsbeeldje in onze tas. Die mag volgende week op het randje in de keuken staan. Toen we terugkwamen stond er een enorme rij te wachten, net als gisteren. We liepen verder naar Wallstreet, ook zo'n straat waar je natuurlijk geweest moet zijn.
Vanmiddag hebben we boven op het Rockefeller Center gestaan en hadden een mooi uitzicht over de stad. Het was 67 verdiepingen omhoog met een heel snelle lift. Iets wat onze oren goed voelden. Als je zo naar beneden kijkt valt op hoe vol Manhattan is gebouwd. Overal staan gebouwen, vaak wolkenkrabbers. Kris kras door elkaar, de gebouwen lijken niet op elkaar afgestemd. Er lijkt geen binnenstedelijk plan aan te pas zijn gekomen.
Na 't Rockefeller hebben we over Times Square gelopen. Anne-Sietske wilde graag op de trap zitten die daar te vinden is. Het schijnt dat allerlei artiesten daar vandaan clips hebben gemaakt. Ook lukte het zowel Jelle als Pepijn weer om wat kleren te scoren. Vooral Pepijn gaat met een veel vollere koffer terug. Bij Anne-Sietske lukt het niet zo. Telkens als zij iets leuks ziet, is het niet haar maat of het zit op een pop die men niet leeg wil halen. Morgen nog een kans en anders moet ze in Nederland maar weer verder kijken.
Vanavond zijn we naar Madison Garden geweest, een groot stadion. We hebben daar een basketbalwedstrijd gezien. Anders dan we dachten bleek het een wedstrijd van vrouwen te zijn, die geheel in het teken stond van de strijd tegen borstkanker. De New Yorkse Liberty speelden (in het roze) tegen de Mystics uit Washington. Het was een hele happening. Voor veel mensen leek het een gezinsuitje te zijn. En wij hebben net als al die andere mensen lekker met een snack en een grote soda naar het spel zitten kijken. Het publiek werd op allerlei manieren beziggehouden en opgezweept om Liberty aan te moedigen. Grote tv-schermen gaven aan wat het publiek moest roepen en wij hebben daar hevig aan meegedaan. Nooit geweten dat een basketbalwedstrijd zo spannend kon zijn. Liberty won.
Na dit evenement zijn Jan, Pepijn en ik nog op het Empire State Building geweest. Jelle ging met Anne-Sietske al naar het hotel. We namen kaartjes naar de 102-de verdieping en stonden ongelooflijk hoog. Jammer genoeg kon je daar alleen door glas naar beneden kijken, dus zijn we voor de foto's terug gegaan naar de 86e. Daar was het heel druk en we moesten zoeken naar een plaatsje om naar beneden te kunnen kijken.
Met de taxi terug naar het hotel, nog even een donut gehaald in een van de winkels die 24 uur per dag open zijn en nu gaan we slapen. De laatste nacht in Amerika; morgennacht zitten we in het vliegtuig en daarna zijn we weer op het Hoenderpad.
Er was bij het inschepen op de boot naar Liberty Island een hele veiligheidsprocedure alsof we gingen vliegen. Ik moest zelfs mijn schoenen uit omdat het poortje bleef piepen. Maar na een half uurtje vertrok de boot. Aan de ene kant van de boot had je een prachtig zicht op Manhattan, aan de andere kant kwam het Vrijheidsbeeld steeds dichterbij.
Op het Liberty eiland hebben we een rondje om het beeld gelopen. Het is wel een imposant beeld zoals het daar staat. De immigranten moesten eerst hierlangs en kwamen daarna aan bij Ellis Island waar alle immigratieprocedures werden gedaan. Het beeld staat vol symbolen, van de toorts in de rechterhand tot de gebroken kettingen aan de voeten van het beeld. We mochten niet naar boven, want dat mogen dagelijk slechts een beperkt aantal mensen.
Het Vrijheidsbeeld staat in een nationaal park. Anne-Sietske heeft weer een stempel in haar paspoort van de National Parks kunnen halen. We probeerden al dagenlang opa en oma te bellen, maar het lukte steeds niet. Anne-Sietske kwam op het idee om hun 06 te proberen en ja hoor, we kregen contact. Het was leuk om hen weer eens te horen. Anne-Sietske weet nu tenminste dat ze as maandag (!) mag werken.
Terug naar de boot, met een klein vrijheidsbeeldje in onze tas. Die mag volgende week op het randje in de keuken staan. Toen we terugkwamen stond er een enorme rij te wachten, net als gisteren. We liepen verder naar Wallstreet, ook zo'n straat waar je natuurlijk geweest moet zijn.
Vanmiddag hebben we boven op het Rockefeller Center gestaan en hadden een mooi uitzicht over de stad. Het was 67 verdiepingen omhoog met een heel snelle lift. Iets wat onze oren goed voelden. Als je zo naar beneden kijkt valt op hoe vol Manhattan is gebouwd. Overal staan gebouwen, vaak wolkenkrabbers. Kris kras door elkaar, de gebouwen lijken niet op elkaar afgestemd. Er lijkt geen binnenstedelijk plan aan te pas zijn gekomen.
Na 't Rockefeller hebben we over Times Square gelopen. Anne-Sietske wilde graag op de trap zitten die daar te vinden is. Het schijnt dat allerlei artiesten daar vandaan clips hebben gemaakt. Ook lukte het zowel Jelle als Pepijn weer om wat kleren te scoren. Vooral Pepijn gaat met een veel vollere koffer terug. Bij Anne-Sietske lukt het niet zo. Telkens als zij iets leuks ziet, is het niet haar maat of het zit op een pop die men niet leeg wil halen. Morgen nog een kans en anders moet ze in Nederland maar weer verder kijken.
Vanavond zijn we naar Madison Garden geweest, een groot stadion. We hebben daar een basketbalwedstrijd gezien. Anders dan we dachten bleek het een wedstrijd van vrouwen te zijn, die geheel in het teken stond van de strijd tegen borstkanker. De New Yorkse Liberty speelden (in het roze) tegen de Mystics uit Washington. Het was een hele happening. Voor veel mensen leek het een gezinsuitje te zijn. En wij hebben net als al die andere mensen lekker met een snack en een grote soda naar het spel zitten kijken. Het publiek werd op allerlei manieren beziggehouden en opgezweept om Liberty aan te moedigen. Grote tv-schermen gaven aan wat het publiek moest roepen en wij hebben daar hevig aan meegedaan. Nooit geweten dat een basketbalwedstrijd zo spannend kon zijn. Liberty won.
Na dit evenement zijn Jan, Pepijn en ik nog op het Empire State Building geweest. Jelle ging met Anne-Sietske al naar het hotel. We namen kaartjes naar de 102-de verdieping en stonden ongelooflijk hoog. Jammer genoeg kon je daar alleen door glas naar beneden kijken, dus zijn we voor de foto's terug gegaan naar de 86e. Daar was het heel druk en we moesten zoeken naar een plaatsje om naar beneden te kunnen kijken.
Met de taxi terug naar het hotel, nog even een donut gehaald in een van de winkels die 24 uur per dag open zijn en nu gaan we slapen. De laatste nacht in Amerika; morgennacht zitten we in het vliegtuig en daarna zijn we weer op het Hoenderpad.
Een enerverende dag
Zittend op Union Square met heel veel etende, internettende, telefonerende en flanerende New Yorkers om me heen, werk ik ons blog bij. Het plein/parkje is heel levendig met schakende mensen, straatartiesten en zelfs een kleine boerenmarkt, maar nauwelijks tot geen toeristen. Op onze hotelkamer lukt het niet om verbinding te krijgen en ook hier is het lastig. Ik probeer me voor te stellen dat ik overmorgen weer in Enkhuizen loop. Een raar idee.
Gisterenochtend zijn we na een warme nacht met elkaar de stad ingegaan. Want we wilden naar het Vrijheidsbeeld, maar aangekomen in Battery Park stond er een enorme rij te wachten om die kant op te varen. Dit park ligt vlak achter de financiele wijk en dus ook vlakbij waar de Twintowers hebben gestaan. In het park ligt een ingedeukte globe, een beeld dat op het plein voor de Twintowers stond. Jelle, Pepijn en ik stonden daar foto's vam te maken en opeens waren we Jelle kwijt. We hebben overal gezocht, zagen hem niet meer dus namen aan dat hij alleen de stad in was.
Om het Vrijheidsbeeld toch te bekijken namen we de Ferry naar Staten Island. Deze is gratis, vaart langs het Vrijheidsbeeld en dus komen er veel mensen op af. Het tochtje ernaartoe was lekker, het Staen Island zelf stelde niet zoveel voor. Gauw weer terug met de volgende ferry.
Daarna namen we de bus in de richting van Central Park, het park dat midden in Manhattan ligt. Een heel groot park, dat doorsneden wordt door een aantal wegen. Eigenlijk wilden we er een fiets huren, maar we hoorden dat je met de fiets alleen op de grote paden mocht komen en niet echt het park in kon. WE zijn een stukje door Central Park gelopen op weg naar het Natuurhistorisch Museum van New York. Terwijl we wandelden kwamen we heel veel fietstaxi's tegen. Een lucratieve business want je moest per blok betalen. Tot Anne-Sietske's verdriet deden we dit niet en liepen we door tot we bij het museum waren.
Het museum zelf was heel groot en er was ontzettend veel te zien. Er heerste een gezellige sfeer van keuvelende gezinnen, rennende kinderen en dergelijke. Volgens mij is dit museum gebruikt in de film The night of the museum want we herkenden heel wat stukken eruit. De vitrines met de opgezette dieren bijvoorbeeld of de reusachtige dino. Er werd heel veel gefotografeerd in het museum. Dat is namelijk wel een rare gewoonte van de Amerikanen, ze willen overal op de foto. Dus zagen we allerlei mensen poseren bij dinosaurusbotten, bij vitrines met spullen van indianen of bij de opgezette dieren. Helemaal bovenaan was de dino-afdeling en - zoals we ook al zo vaak hebben meegemaakt - de bedoeling was dat we voor een groen screen op de foto gingen. Dan shoppen ze daar de dino's in, zodat het lijkt of je echt naast zo'n beest staat. De foto bleek overigens zo lelijk en zo duur, dat we deze niet hebben genomen.
Na het museum wilden we terug naar het hotel in de veronderstelling dat Jelle daar zou zijn. Omdat we een heel eind weg waren, namen we een taxi. Dat is heel gewoon in New York. De meeste mensen hebben geen auto (er is namelijk nergens parkeerruimte), maar wandelen, fietsen, nemen de subway of de taxi. Er rijden ongelooflijk veel gele cabs rond. De bedoeling is dat je je hand opsteekt en dat er dan eentje stopt. Na een paar keer proberen lukte het. Ik zat naast de chauffeur die als een gek door de stad racede. Hij nam bijna rode stoplichten, schepte zowat een voetganger en reed haast een deur van een andere auto eraf.
Maar we waren snel op Union Square. Daar ben ik de grootste boekhandel van New York binnengegaan, Barnes and Noble. Zo'n vijf verdiepingen boeken (Scheltema in Amsterdam is minstens zo groot) met een heel relaxte sfeer. Overal zitten mensen op de grond in boeken te bladeren, of zitten op een riante stoel een tijdschrift te lezen. De psychologieboeken die ik wilde kopen waren er jammer genoeg niet.
In het hotel bleek Jelle er nog niet te zijn. Uiteindelijk kwam hij pas rond half 12 's avonds binnen en waren we inmiddels behoorlijk ongerust. Wat bleek? Hij had ons 's morgens gezocht net als wij hem en is tenslotte maar zelf op stap gegaan. Hij had aardig wat gedaan: Rockefeller Center, Empire Statebuilding, twee verschillende toers met de bus. Wij hadden 's avonds niets kunnen doen omdat we niet wisten waar hij was. Dat was even balen, vooral voor Anne-Sietske en Pepijn, maar uiteraard ook een hele opluchting dat hij er weer was.
Gisterenochtend zijn we na een warme nacht met elkaar de stad ingegaan. Want we wilden naar het Vrijheidsbeeld, maar aangekomen in Battery Park stond er een enorme rij te wachten om die kant op te varen. Dit park ligt vlak achter de financiele wijk en dus ook vlakbij waar de Twintowers hebben gestaan. In het park ligt een ingedeukte globe, een beeld dat op het plein voor de Twintowers stond. Jelle, Pepijn en ik stonden daar foto's vam te maken en opeens waren we Jelle kwijt. We hebben overal gezocht, zagen hem niet meer dus namen aan dat hij alleen de stad in was.
Om het Vrijheidsbeeld toch te bekijken namen we de Ferry naar Staten Island. Deze is gratis, vaart langs het Vrijheidsbeeld en dus komen er veel mensen op af. Het tochtje ernaartoe was lekker, het Staen Island zelf stelde niet zoveel voor. Gauw weer terug met de volgende ferry.
Daarna namen we de bus in de richting van Central Park, het park dat midden in Manhattan ligt. Een heel groot park, dat doorsneden wordt door een aantal wegen. Eigenlijk wilden we er een fiets huren, maar we hoorden dat je met de fiets alleen op de grote paden mocht komen en niet echt het park in kon. WE zijn een stukje door Central Park gelopen op weg naar het Natuurhistorisch Museum van New York. Terwijl we wandelden kwamen we heel veel fietstaxi's tegen. Een lucratieve business want je moest per blok betalen. Tot Anne-Sietske's verdriet deden we dit niet en liepen we door tot we bij het museum waren.
Het museum zelf was heel groot en er was ontzettend veel te zien. Er heerste een gezellige sfeer van keuvelende gezinnen, rennende kinderen en dergelijke. Volgens mij is dit museum gebruikt in de film The night of the museum want we herkenden heel wat stukken eruit. De vitrines met de opgezette dieren bijvoorbeeld of de reusachtige dino. Er werd heel veel gefotografeerd in het museum. Dat is namelijk wel een rare gewoonte van de Amerikanen, ze willen overal op de foto. Dus zagen we allerlei mensen poseren bij dinosaurusbotten, bij vitrines met spullen van indianen of bij de opgezette dieren. Helemaal bovenaan was de dino-afdeling en - zoals we ook al zo vaak hebben meegemaakt - de bedoeling was dat we voor een groen screen op de foto gingen. Dan shoppen ze daar de dino's in, zodat het lijkt of je echt naast zo'n beest staat. De foto bleek overigens zo lelijk en zo duur, dat we deze niet hebben genomen.
Na het museum wilden we terug naar het hotel in de veronderstelling dat Jelle daar zou zijn. Omdat we een heel eind weg waren, namen we een taxi. Dat is heel gewoon in New York. De meeste mensen hebben geen auto (er is namelijk nergens parkeerruimte), maar wandelen, fietsen, nemen de subway of de taxi. Er rijden ongelooflijk veel gele cabs rond. De bedoeling is dat je je hand opsteekt en dat er dan eentje stopt. Na een paar keer proberen lukte het. Ik zat naast de chauffeur die als een gek door de stad racede. Hij nam bijna rode stoplichten, schepte zowat een voetganger en reed haast een deur van een andere auto eraf.
Maar we waren snel op Union Square. Daar ben ik de grootste boekhandel van New York binnengegaan, Barnes and Noble. Zo'n vijf verdiepingen boeken (Scheltema in Amsterdam is minstens zo groot) met een heel relaxte sfeer. Overal zitten mensen op de grond in boeken te bladeren, of zitten op een riante stoel een tijdschrift te lezen. De psychologieboeken die ik wilde kopen waren er jammer genoeg niet.
In het hotel bleek Jelle er nog niet te zijn. Uiteindelijk kwam hij pas rond half 12 's avonds binnen en waren we inmiddels behoorlijk ongerust. Wat bleek? Hij had ons 's morgens gezocht net als wij hem en is tenslotte maar zelf op stap gegaan. Hij had aardig wat gedaan: Rockefeller Center, Empire Statebuilding, twee verschillende toers met de bus. Wij hadden 's avonds niets kunnen doen omdat we niet wisten waar hij was. Dat was even balen, vooral voor Anne-Sietske en Pepijn, maar uiteraard ook een hele opluchting dat hij er weer was.
donderdag 5 augustus 2010
Hop on hop off
Vanochtend vroeg op en na een ontbijtje direct de stad ingegaan. We wilden op zoek naar de hop on hop offbus om de stad eens goed te kunnen bekijken. Het was nog niet zo eenvoudig om kaartjes te kopen voor de bus, maar gelukkig is het wel gelukt.
De bussen zijn erg druk, er zijn veel toeristen in de stad, maar ze komen om de paar minuten. Jelle besloot in zijn eentje de stad te bekijken, en wij met zijn vieren. In de bus was een gids die van alles over de stad vertelde. Wat daarbij opviel is dat hier de oudste gebouwen staan die we in Amerika hebben gezien. De gids vertelde van bijna ieder gebouw wie er in had gewoond of wat er was gebeurd.
Zo reden we via Chinatown en Soho in de richting van het financiele centrum van de stad en de plek waar de twintowers hebben gestaan. Eerst kwamen we bij St. Paul's Chapel. Dit is de oudste kerk van NY en het is een kerk die al veel geschiedenis heeft meegemaakt. Na de aanslagen van 11 september was deze kerk een baken voor alle mensen die op Ground Zere werkten aan het opruimen van de puinhopen. In de kapel waren veel herinneringen aan deze tijd te vinden. Allerlei brieven en tekeningen van kinderen, een hele stapel teddyberen die in die tijd zijn verzameld maar ook uniformen en badges van politieagenten van overal over de wereld.
Waar aan de ene kant van de weg de kapel staat, was aan de andere kant van de weg de bouwput van Gound Zero te vinden. Heel dicht bij elkaar. In deze bouwput is men bezig met het bouwen van de zogenaamde freedomtower. Een monument, een toren en een museum in een, dat over enkele jaren klaar moet zijn.
Vlakbij de bouwput was het officiele Tributemuseum te vinden. Dit begon met een verhaal over de functie van de twee torens in de Amerikaanse economie en de manier waarop de mensen die er werkten er tegenaan keken. Vervolgens veel getuigenissen van mensen die erbij waren. Maar de tendens in het museum was het goede wat eruit voort is gekomen. Mensen die naar aanleiding van de gebeurtenissen hun leven hebben veranderd of die anders tegen het leven aan zijn gaan kijken. Dat was wel het meest indrukwekkend. Men lijkt niet te blijven hangen in haat en wraak, maar verder te kijken. Zo worden er veel lessen gegeven vanuit het museum om met iedereen - ook met kinderen- te delen wat er is gebeurd en wat er uit is voortgekomen. En vooral ook dat het leven doorgaat. Een bijzonder monument.
Na dit bezoek namen we weer de bus, onder meer langs de haven waar we in de verte het Vrijheidsbeeld zagen en waar we zicht hadden op Brooklyn. Jelle was hier met de bus naar toe gereden en vertelde dat het er erg mooi was.
Pepijn en Anne-Sietske wilden graag shoppen. Pepijn ging alleen op stap, Anne-Sietske samen met ons. Dat betekende winkel in, winkel uit. En dat in deze hitte. Elke winkel is hier voorzien van een flinke airco waardoor iedere stap naar buiten een warme ervaring was.
Pepijn was goed geslaagd, Anne-Sietske jammer genoeg niet. Terug in het hotel hebben we een uurtje siesta gehouden. Daarna hier vlak in de buurt gegeten. De jongens wilden graag naar de film, Anne-Sietske niet, die ging terug naar het hotel. Na een lekker koud glas chocolade-bananenmelk in een chocoladerestaurant, ben ik ook weer terug in het hotel, terwijl de jongens met Jan naar een 3D film zijn.
De bussen zijn erg druk, er zijn veel toeristen in de stad, maar ze komen om de paar minuten. Jelle besloot in zijn eentje de stad te bekijken, en wij met zijn vieren. In de bus was een gids die van alles over de stad vertelde. Wat daarbij opviel is dat hier de oudste gebouwen staan die we in Amerika hebben gezien. De gids vertelde van bijna ieder gebouw wie er in had gewoond of wat er was gebeurd.
Zo reden we via Chinatown en Soho in de richting van het financiele centrum van de stad en de plek waar de twintowers hebben gestaan. Eerst kwamen we bij St. Paul's Chapel. Dit is de oudste kerk van NY en het is een kerk die al veel geschiedenis heeft meegemaakt. Na de aanslagen van 11 september was deze kerk een baken voor alle mensen die op Ground Zere werkten aan het opruimen van de puinhopen. In de kapel waren veel herinneringen aan deze tijd te vinden. Allerlei brieven en tekeningen van kinderen, een hele stapel teddyberen die in die tijd zijn verzameld maar ook uniformen en badges van politieagenten van overal over de wereld.
Waar aan de ene kant van de weg de kapel staat, was aan de andere kant van de weg de bouwput van Gound Zero te vinden. Heel dicht bij elkaar. In deze bouwput is men bezig met het bouwen van de zogenaamde freedomtower. Een monument, een toren en een museum in een, dat over enkele jaren klaar moet zijn.
Vlakbij de bouwput was het officiele Tributemuseum te vinden. Dit begon met een verhaal over de functie van de twee torens in de Amerikaanse economie en de manier waarop de mensen die er werkten er tegenaan keken. Vervolgens veel getuigenissen van mensen die erbij waren. Maar de tendens in het museum was het goede wat eruit voort is gekomen. Mensen die naar aanleiding van de gebeurtenissen hun leven hebben veranderd of die anders tegen het leven aan zijn gaan kijken. Dat was wel het meest indrukwekkend. Men lijkt niet te blijven hangen in haat en wraak, maar verder te kijken. Zo worden er veel lessen gegeven vanuit het museum om met iedereen - ook met kinderen- te delen wat er is gebeurd en wat er uit is voortgekomen. En vooral ook dat het leven doorgaat. Een bijzonder monument.
Na dit bezoek namen we weer de bus, onder meer langs de haven waar we in de verte het Vrijheidsbeeld zagen en waar we zicht hadden op Brooklyn. Jelle was hier met de bus naar toe gereden en vertelde dat het er erg mooi was.
Pepijn en Anne-Sietske wilden graag shoppen. Pepijn ging alleen op stap, Anne-Sietske samen met ons. Dat betekende winkel in, winkel uit. En dat in deze hitte. Elke winkel is hier voorzien van een flinke airco waardoor iedere stap naar buiten een warme ervaring was.
Pepijn was goed geslaagd, Anne-Sietske jammer genoeg niet. Terug in het hotel hebben we een uurtje siesta gehouden. Daarna hier vlak in de buurt gegeten. De jongens wilden graag naar de film, Anne-Sietske niet, die ging terug naar het hotel. Na een lekker koud glas chocolade-bananenmelk in een chocoladerestaurant, ben ik ook weer terug in het hotel, terwijl de jongens met Jan naar een 3D film zijn.
Vliegen naar New York
Dit schrijf ik vanuit ons hotel in New York waar we alweer een hele dag zijn. Gisterenochtend verlieten we LA op weg naar NY. We moesten al vroeg weg, dus gingen we op tijd naar bed. Helaas hadden Jan en ik niet zo'n goede nachtrust. Dat had te maken met ons rookalarm. Vanaf drie uur werden we om de vijf minuten gewekt door iemand die zei: the batteries are low. De stem werd steeds harder en uiteindelijk ben ik naar de receptie gegaan. Gelukkig was daar iemand die meekwam en het alarm van het plafond heeft gerukt.
Om half zes waren we op weg en om half negen gingen we de lucht in. Doordat het in NY drie uur later is, landden we pas om 5 uur in de middag op Newark. Snel een taxi genomen naar het hotel. In eerste instantie vielen de kamers in het hotel wat tegen. Men heeft hier geen rollaway, wat betekende dat Pepijn en Anne-Sietske samen in een bed moeten slapen. Jan, Jelle en ik kregen een benauwde kamer in de kelder. Na wat protesteren kregen we vandaag een betere kamer.
Het hotel is wel heel centraal gelegen. Bij Union Square dat een levendige indruk maakt met veel cafe's, restaurants, winkels. Alle grote bezienswaardigheden zijn op loopafstand.
Gisterenavond zijn we direct de stad in gelopen. Het is heel warm en vochtig weer, dus dat was zweten. We zijn gelopen naar Times Square waar het heel druk was. Al die reclameborden, al die mensen, al dat geluid: NY maakt een metropolitane indruk. Ze zeggen NY is the city that never sleeps en die indruk krijg je hier wel. In de buurt van Times Square hebben we in een oud en authentiek Amerikaans BBQ restaurant gegeten.
Daarna weer teruggehobbeld naar het hotel. Ondertussen keken we onze ogen uit.
Om half zes waren we op weg en om half negen gingen we de lucht in. Doordat het in NY drie uur later is, landden we pas om 5 uur in de middag op Newark. Snel een taxi genomen naar het hotel. In eerste instantie vielen de kamers in het hotel wat tegen. Men heeft hier geen rollaway, wat betekende dat Pepijn en Anne-Sietske samen in een bed moeten slapen. Jan, Jelle en ik kregen een benauwde kamer in de kelder. Na wat protesteren kregen we vandaag een betere kamer.
Het hotel is wel heel centraal gelegen. Bij Union Square dat een levendige indruk maakt met veel cafe's, restaurants, winkels. Alle grote bezienswaardigheden zijn op loopafstand.
Gisterenavond zijn we direct de stad in gelopen. Het is heel warm en vochtig weer, dus dat was zweten. We zijn gelopen naar Times Square waar het heel druk was. Al die reclameborden, al die mensen, al dat geluid: NY maakt een metropolitane indruk. Ze zeggen NY is the city that never sleeps en die indruk krijg je hier wel. In de buurt van Times Square hebben we in een oud en authentiek Amerikaans BBQ restaurant gegeten.
Daarna weer teruggehobbeld naar het hotel. Ondertussen keken we onze ogen uit.
dinsdag 3 augustus 2010
Universal Studios
Vanmorgen waren we alweer vroeg op weg. We gingen naar Universal Studios in LA. Het is een groot attractiepark met als thema de films die zijn gemaakt door Universal Pictures. En dat zijn er heel wat. We startten met de Studio Tour. Dan ga je met een trammetje langs en door allerlei sets. Onder meer door de set van King Kong, van Earthquake, van Desperate Housewives en langs verschillende sets die voor meerdere films zijn en nog steeds worden gebruikt.
Na deze rondrit van een uur was het tijd voor wat actie. Jelle praatte ons allemaal de ride van Jurassic Park in. We moesten een bootje in, kwamen dino's tegen in allerlei maten en werden op het eind omhoog getrokken om vervolgens met een enorme afdaling en splash te eindigen. Als we hadden geweten van hoe hoog we omlaag zouden vallen, dan ... Het gaf een enorme kick.
Zo hebben we ook de rest van de dag rondgebracht. Een grote stuntshow, een 4D film, een spookhuis en veel shops, Het spookhuis was wel grappig. Je moest er doorheen lopen en vanuit hoeken, gaten en achter gordijnen vandaan, sprongen opeens monsters te voorschijn. Soms echt heel griezelig. Er liep een heel aantal figuren rond in het park met wie Anne-Sietske op de foto is geweest. Jan en ik zijn ook nog naar een kort maar swingend optreden van de Blues Brothers geweest. Alles bij elkaar een leuk park om een aantal uren in door te brengen.
Terug in het hotel zijn we de auto leeg gaan halen en alles gaan inpakken. Morgen reizen we immers verder naar New York. Vanavond hebben we lekker gegeten in een groot restaurant. Op een gegeven moment begon een man keihard af te tellen. Ik vroeg aan de ober waarom dat was. En wat bleek? Je kon een monsterburger bestellen en als je deze samen met een grote soda binnen een kwartier kon verorberen, dan kreeg je hem gratis. De burger had echt monsterlijke afmetingen en ik geloof dat het de man niet is gelukt binnen de tijd.
Na deze rondrit van een uur was het tijd voor wat actie. Jelle praatte ons allemaal de ride van Jurassic Park in. We moesten een bootje in, kwamen dino's tegen in allerlei maten en werden op het eind omhoog getrokken om vervolgens met een enorme afdaling en splash te eindigen. Als we hadden geweten van hoe hoog we omlaag zouden vallen, dan ... Het gaf een enorme kick.
Zo hebben we ook de rest van de dag rondgebracht. Een grote stuntshow, een 4D film, een spookhuis en veel shops, Het spookhuis was wel grappig. Je moest er doorheen lopen en vanuit hoeken, gaten en achter gordijnen vandaan, sprongen opeens monsters te voorschijn. Soms echt heel griezelig. Er liep een heel aantal figuren rond in het park met wie Anne-Sietske op de foto is geweest. Jan en ik zijn ook nog naar een kort maar swingend optreden van de Blues Brothers geweest. Alles bij elkaar een leuk park om een aantal uren in door te brengen.
Terug in het hotel zijn we de auto leeg gaan halen en alles gaan inpakken. Morgen reizen we immers verder naar New York. Vanavond hebben we lekker gegeten in een groot restaurant. Op een gegeven moment begon een man keihard af te tellen. Ik vroeg aan de ober waarom dat was. En wat bleek? Je kon een monsterburger bestellen en als je deze samen met een grote soda binnen een kwartier kon verorberen, dan kreeg je hem gratis. De burger had echt monsterlijke afmetingen en ik geloof dat het de man niet is gelukt binnen de tijd.
maandag 2 augustus 2010
Familiebezoek in LA
Vanochtend lieten we San Diego alweer achter ons en gingen we op weg naar LA. Ons eerste doel daar was een bezoek aan tante Janna. Jelle had alles helemaal uitgezocht op google maps en binnen een kleine drie uur arriveerden we in Arcadia, waar tante Janna woont.
We kregen een hartelijke ontvangst met eindelijk weer eens een echt sterke bak koffie. Tante Janna vond het duidelijk leuk dat we er waren. De omgeving en het huis waren zoals we al van opa hadden gehoord. Tante Janna vertelde van alles over haar leven in Amerika. Het huis stond vol met foto's die een mooi beeld van haar leven gaven. Het huis was van buiten echt Amerikaans maar van binnen eigenlijk heel Hollands. Tante Janna praat een mooi Nederlands met af en toe een Engels woord er doorheen.
Een van de kinderen van tante Janna, Hans, kwam langs met zijn dochter en zoontje. Hij herinnerde zich nog de keren dat hij in Nederland was geweest. Vooral de hartelijke ontvangst in Enkhuizen en het bezoek aan Amsterdam waar Jan en Henk toen woonden. Hans vertelde over het bedrijf dat hij samen met zijn broer Ben van zijn ouders heeft overgenomen. De kinderen van Hans waren wat verlegen en zeiden niet zoveel.
Tante Janna had een heerlijke lunch verzorgd die we bij haar in de tuin, naast het zwembad, hebben verorberd. Na een paar uurtjes zijn we weer verder gereisd.
De volgende stop was Hollywood: Sunset Boulevard en de Walk of Fame. We hebben de sterren bekeken, de sfeer van Hollywood geproefd en Hollywood Boulevard afgewandeld. Geen sterren gezien (zover ik weet).
Toen op zoek naar Hotel California in Santa Monica. Hoewel het zondagmiddag was, was het erg druk op de weg. Het zijn gigantische wegen in LA, soms wel zes banen naast elkaar. Jelle loosde ons keurig door het drukke LA heen en om een uur of half zes arriveerden we bij ons hotel. De kinderen hebben een prachtige nieuwe suite met erg veel ruimte. Aan de muur hangt een elektrische gitaar en op de muur staat een citaat over La uit een song van Robbie Williams. Wij hebben een iets oudere kamer: jammer genoeg aan de kant waar de weg is. Hopelijk is er niet te veel lawaai vannacht. Bij ons hangen er oude filmposters aan de muur en staat er op de muur een citaat van The Ramones. De achterkant van een van de bedden op onze kamer is een surfbord. Ze hebben echt hun best gedaan om er een speciaal hotel van te maken.
Wat wel leuk is, is dat we zo'n twee minuten lopen van het strand zitten. Vanmiddag hebben we dat al even verkend en Jan is zelfs de zee ingedoken, die wel erg koud is. Vlak naast ons hotel is de pier van Santa Monica, een pier met veel winkels, kermisattracties en restaurants. We hebben vanavond op de pier gegeten in een Mexicaans restaurant, met weer live muziek. Dit keer drie oude gitaristen die op verzoek (en voor een tip) een lied voor ons zongen.
Na het eten hebben we de pier verder verkend en zijn we terug gegaan naar het hotel.
zondag 1 augustus 2010
Seaworld
Vandaag stond een bezoek aan Seaworld op het programma. Een soort groot dolfinarium met allerlei zeedieren (waaronder pinguïns) en een aantal attracties. Het was heel ruim opgezet en had een hoog commercieel gehalte. Maar het was net als Disney leuk om mee te maken. We hebben ons heerlijk mee laten voeren op de golven van het amusement in het park. Zijn naar de verschillende shows geweest, hebben de attracties uitgevoerd en hebben uiteraard een pinguïn gekocht.
De shows waren leuk om te zien. Heel goed verzorgd en je kwam ogen tekort om alles te bekijken. Vooral de orka Shamu (hier een begrip) was spectaculair om te zien. Maar ook hoe dat hier gaat. Je moest een half uur voor aanvang van een show aanwezig zijn, wilde je nog een aardige plek hebben. En dat half uur moest natuurlijk opgevuld. Nou, daar zijn Amerikanen goed in. Het publiek wordt alvast opgewarmd door dingen te vertellen, door alvast een kleine act te doen, maar vooral door van alles te verkopen. Je kunt het zo gek niet bedenken. En voor een flinke prijs! De grootste attractie van de show was dat je flink nat kon worden, vooral als je in de zogenaamde soakzone zat. Anne-Sietske, Pepijn en Jelle zaten daar middenin en waren doorweekt.
We zijn verder met zijn allen in een waterattractie geweest waarin je ook al flink nat werd. Was je daaruit, dan werd je vanzelf naar een winkel geleid waar ze kleding verkochten of - als dat te duur werd - naar drogers waar je je kleren kon drogen.
Om een uur of vijf hadden Jan en ik het wel bekeken en zijn we samen met Pepijn nog de stad ingeweest. Jelle en Anne-Sietske zijn zo'n beetje tot het eind gebleven, die konden er geen genoeg van krijgen.
Met Pepijn zijn we in de oude stad gaan eten. We vonden achter het pleintje waar we gisterenavond waren nog een hele buurt met allemaal leuke straatjes, winkeltjes, cafeetjes. We aten in een pizzeria waar live muziek was. Naar Amerikaanse gewoonte kregen we de stukken pizza die we niet opkregen, mee naar huis.
Teruggekomen in het hotel kwamen Jelle en Anne-Sietske ook net aangereden met een taxi.
De shows waren leuk om te zien. Heel goed verzorgd en je kwam ogen tekort om alles te bekijken. Vooral de orka Shamu (hier een begrip) was spectaculair om te zien. Maar ook hoe dat hier gaat. Je moest een half uur voor aanvang van een show aanwezig zijn, wilde je nog een aardige plek hebben. En dat half uur moest natuurlijk opgevuld. Nou, daar zijn Amerikanen goed in. Het publiek wordt alvast opgewarmd door dingen te vertellen, door alvast een kleine act te doen, maar vooral door van alles te verkopen. Je kunt het zo gek niet bedenken. En voor een flinke prijs! De grootste attractie van de show was dat je flink nat kon worden, vooral als je in de zogenaamde soakzone zat. Anne-Sietske, Pepijn en Jelle zaten daar middenin en waren doorweekt.
We zijn verder met zijn allen in een waterattractie geweest waarin je ook al flink nat werd. Was je daaruit, dan werd je vanzelf naar een winkel geleid waar ze kleding verkochten of - als dat te duur werd - naar drogers waar je je kleren kon drogen.
Om een uur of vijf hadden Jan en ik het wel bekeken en zijn we samen met Pepijn nog de stad ingeweest. Jelle en Anne-Sietske zijn zo'n beetje tot het eind gebleven, die konden er geen genoeg van krijgen.
Met Pepijn zijn we in de oude stad gaan eten. We vonden achter het pleintje waar we gisterenavond waren nog een hele buurt met allemaal leuke straatjes, winkeltjes, cafeetjes. We aten in een pizzeria waar live muziek was. Naar Amerikaanse gewoonte kregen we de stukken pizza die we niet opkregen, mee naar huis.
Teruggekomen in het hotel kwamen Jelle en Anne-Sietske ook net aangereden met een taxi.
Terug naar California
Van Kingman Arizona reisden we terug naar Californie. Het was een lange reisdag. We vertrokken na een vroeg ontbijt. Het eerste stuk ging door de woestijn. Droge vlaktes en prairies wisselden elkaar af. Op de weg hadden we nauwelijks medeweggebruikers. De weg kende weer een aantal dips, waardoor het soms leek of we in een achtbaan zaten. In de woestijn was het verschrikkelijk heet. Dit merkten we vooral toen we in Desert Center uitstapten voor een stop. Er was hier een klein cafeetje wat niet zou misstaan in een oude Amerikaanse film. Stoffig, warm en we zaten op een rijtje naast elkaar. Het water was er uitverkocht (!). Een bijzondere stop, beter dan al die McDonalds die overal hetzelfde zijn.
We reden verder door de woestijn. Vlak voordat we hieruit reden kwamen we heel veel campings tegen. We konden ons nauwelijks voorstellen dat mensen hier - in de hitte - zouden gaan kamperen, maar er stonden heel veel RV's.
Jelle had een mooie route uitgestippeld. We reden langs een gigantische binnenzee. Vroeger was het een bruisende badgelegenheid, maar omdat de zee steeds zouter werd, kwamen de mensen niet meer. Nu is het een soort spookgebied, met veel huizen en leegstaande hotels, maar bijna geen bezoekers.
We kwamen ook nog vlak langs de Mexicaanse grens. Je kon uit de verte de hekken zien die Amerika en Mexico van elkaar scheiden. Voordat we in San Diego kwamen moesten we nog een bergketen over. Daar was het zo heet en het steeg zo snel dat we gesommeerd werden de airco uit te zetten in verband met gevaar voor oververhitting. Nou, dan voel je pas hoe heet die woestijn is. Gelukkig hoefde dat maar een mijl of tien.
Aan het eind van de middag kwamen we in San Diego aan. Een gigantische stad aan een baai. Downtown reden we snel voorbij, want ons hotel ligt aan de andere kant van San Diego, bij het zogenaamde oude centrum. Hier is de stad in de zeventiende eeuw gesticht.
Nadat we waren uitgepakt en ingecheckt zijn we downtown gereden. Een stad als een ruitjespatroon dus je zou denken dat we daar niet konden verdwalen. Toch duurde het even voor we onze weg er doorheen hadden gevonden. Eerst in een gigantisch winkelcentrum geshopt. Een eldorado voor Anne-Sietske die daar haar felbegeerde jumpsuit vond.
Daarna naar The Seaport Village, een als oud vissersplaatsje ingericht deel van de haven. Daar wat geflaneerd, maar niet gegeten. Dat deden we in The old town, in een Mexicaans restaurant in het historische centrum.
We reden verder door de woestijn. Vlak voordat we hieruit reden kwamen we heel veel campings tegen. We konden ons nauwelijks voorstellen dat mensen hier - in de hitte - zouden gaan kamperen, maar er stonden heel veel RV's.
Jelle had een mooie route uitgestippeld. We reden langs een gigantische binnenzee. Vroeger was het een bruisende badgelegenheid, maar omdat de zee steeds zouter werd, kwamen de mensen niet meer. Nu is het een soort spookgebied, met veel huizen en leegstaande hotels, maar bijna geen bezoekers.
We kwamen ook nog vlak langs de Mexicaanse grens. Je kon uit de verte de hekken zien die Amerika en Mexico van elkaar scheiden. Voordat we in San Diego kwamen moesten we nog een bergketen over. Daar was het zo heet en het steeg zo snel dat we gesommeerd werden de airco uit te zetten in verband met gevaar voor oververhitting. Nou, dan voel je pas hoe heet die woestijn is. Gelukkig hoefde dat maar een mijl of tien.
Aan het eind van de middag kwamen we in San Diego aan. Een gigantische stad aan een baai. Downtown reden we snel voorbij, want ons hotel ligt aan de andere kant van San Diego, bij het zogenaamde oude centrum. Hier is de stad in de zeventiende eeuw gesticht.
Nadat we waren uitgepakt en ingecheckt zijn we downtown gereden. Een stad als een ruitjespatroon dus je zou denken dat we daar niet konden verdwalen. Toch duurde het even voor we onze weg er doorheen hadden gevonden. Eerst in een gigantisch winkelcentrum geshopt. Een eldorado voor Anne-Sietske die daar haar felbegeerde jumpsuit vond.
Daarna naar The Seaport Village, een als oud vissersplaatsje ingericht deel van de haven. Daar wat geflaneerd, maar niet gegeten. Dat deden we in The old town, in een Mexicaans restaurant in het historische centrum.
vrijdag 30 juli 2010
Van Grand Canyon tot Route 66
Vanmorgen vroeg opgestaan om de zon te zien opgaan. Jammer genoeg was het voor een groot deel bewolkt, maar - samen met nog heel veel mensen - hebben we de zon de canyon zien verlichten. Daarna snel op weg naar het vliegveld omdat er een helikoptervlucht op ons programma stond. Aangekomen bij het vliegveld werden we eerst allemaal gewogen. Ons gewicht bepaalde de plek die we in de helikopter zouden krijgen. Na de veiligheidsinstructies mochten we naar de helikopter. Eerst op de foto en daarna konden we onze plaatsen innemen. Anne-Sietske mocht als lichtste naast de piloot. Jan en ik zaten achterin en de jongens tegenover ons. Het opstijgen en het vliegen was niet eng, eigenlijk voelde je er nauwelijks iets van. De helikopter vloog over de Canyon en we hadden een prachtig uitzicht op de rotsen. Een unieke ervaring!
Terug op de grond zijn we de film over de Grand Canyon bij IMAX gaan zien. Dit was een mooie aanvulling op de helikoptervlucht want bij de film verdween je echt helemaal in de Canyon.
En toen op naar Kingman, de pleisterplaats voor deze dag. We waren nauwelijks op weg toen Jelle een vliegtuigmuseumpje zag. Het bestond uit een grote hangar met allerlei oude, originele (oorlogs)vliegtuigen. Eigenlijk een klein Aviodrome. De mensen die het beheerden vertelden dat hun vliegtuigen vaak in allerlei films worden gebruikt. Zulke kleine museumpjes zijn heel leuk om te bezoeken.
Vandaag reden we voor een deel over de oude Route 66, de bekende weg van Chicago naar Los Angeles die vooral in de jaren dertig en later in de hippietijd erg in trek was. Een aantal van de oude stadjes die aan de route 66 liggen, zijn omgevormd tot een soort relikwieën van deze tijd. De weg wordt als zodanig niet meer gebruikt sinds er een nieuwe weg is, maar de folklore bestaat nog steeds. In de stadjes staan allerlei oude wagens te pronken, op allerlei plekken zijn jaren vijftig en zestig winkeltjes en natuurlijk vind je overal het bekende sign van de Route 66.
Onderweg kwamen we borden tegen van Bearizona, een soort Beekse Bergen dat net was geopend. We zijn er doorheen geweest en hier en daar was een beer, een bizon of een klimgeit te vinden. Het dierentuingedeelte was nog nauwelijks opgestart. We vonden er twee kleine beertjes, twee kleine wolfjes en twee jonge bobcats. En dat was het.
Aan het eind van de middag kwamen we in Kingman aan. We hebben hier een goed hotel, met een zwembad. Dat was heel lekker, want het is hier veel warmer dan het in de Grand Canyon was. Dus samen met onze Nederlandse reisgenoten een duik genomen.
Vanavond zijn we Kingman gaan verkennen. In de gids staat dat dit ook zo'n authentiek Route 66 stadje zou zijn. Maar helaas waren alle winkeltjes gesloten en maakte het stadje een doodse indruk. Gezocht naar een leuk restaurant. Bij het hotel hadden ze een paar echt Amerikaanse restaurants aangegeven. In een van die hebben we gegeten. Je kocht er een bord, bestek en wat drinken en kon verder je gang gaan en pakken van het buffet. In zo'n restaurant vind je vooral de locals en nauwelijks toeristen. Dus werden we weer aangesproken door een man uit Los Angeles, met wie we wat hebben zitten praten. Het is opvallend hoe vaak Amerikanen je aanspreken en van alles vragen. Dat zie ik in Nederland niet zo snel gebeuren en het heeft wel iets.
Het weer was vandaag redelijk. Wel wat regen en ook een onweersbui gehad, maar over het algemeen een stuk beter dan gisteren. Nu liggen de andere vier hier naast mij op bed televisie te kijken, worstelen geloof ik.
donderdag 29 juli 2010
De Grand Canyon van de andere kant
Vanmorgenvroeg zijn we uit Bluff weggereden. We reden voor de laatste keer langs de Monument Valley. Dat uitzicht zal ik nog missen. Onderweg kwamen we in Tuba City waar een klein Navajomuseum was gevestigd. Het verdiende de naam 'museum' nauwelijks, maar was toch wel even leuk om te zien en om de geschiedenis van deze native americans te lezen.
Vanmiddag kwamen we weer bij de Grand Canyon, maar nu aan de zuidkant, het veel toeristischer gedeelte. En dat was direct te merken. Overal hotels en lodges en overal winkeltjes. Het uitzicht moeten we nu met heel veel mensen delen. Een heel andere ervaring. Er lopen veel van die kleine grijze eekhoorns rond die hondsbrutaal zijn en het eten zowat uit je handen pakken. De straten waren hier al nat en in de verte waren dreigende wolken te zien. En ja hoor, we kregen een stevige bui over ons heen tijdens het bekijken van het park. Dat betekende hard rennen naar de shuttle bussen die ook hier weer rijden. Gelukkig zijn de buien steeds van korte duur.
Onze cabins zijn gerieflijk en met uitzicht op de Canyon. Jan is gaan hardlopen en ik heb een tijdje voor de cabin gezeten, uitkijkend over de Canyon. Opvallend veel gezinnnen liepen langs de rim en vanaf mijn plek constateerde ik dat deze gezinnen vaak hetzelfde schoeisel dragen. Of allemaal slippers, of allemaal sneakers of allemaal bergschoenen. Mooi was ook om te zien hoe iedereen dezelfde foto nam, zittend op de rand van de rim met de Canyon als achtergrond. Verder hebben we vandaag niet zoveel gedaan. Wel heb ik mijn telefoon weer terug, dus zijn we weer goed bereikbaar.
We dineerden in het El Tovarhotel waar Usa Online al een tafel voor ons had besteld met uitzicht op de zonsondergang. We zaten weliswaar aan het raam, maar er was weinig zon, en er stond een partij bomen die het uitzicht op de Canyon belemmerde. Maar evengoed lekker gegeten! Daarna wat winkeltjes afgestruind op zoek naar souvenirs voor het thuisfront. Teruglopend door het donker zagen we mensen allemaal flitsen met camera's. We gingen kijken wat er aan de hand was en er stond een grote Elk (een kruising tussen een hert en een eland) heel rustig te grazen. Een gek gezicht, maar iemand vertelde dat deze dieren 's nachts wel vaker naar de lodges komen. Is weer eens wat anders dan eekhoorns.
Vanavond vroeg naar bed, want morgen gaan we om half zes op om eerst de zon te zien opkomen en daarna te gaan vliegen met de helikopter.
woensdag 28 juli 2010
Monumentenjacht te paard
Vandaag weer een nieuwe ervaring op paardrijgebied opgedaan. We gingen te paard de Monument Valley in, een prachtige ervaring, We waren al vroeg op weg en kwamen bij de stallen. Daar werden verschillende paarden gezadeld en voor ieder een passend paard gezocht. Anne-Sietske had de meest vurige, omdat zij natuurlijk de meeste paardrijdervaring heeft. We reden samen met een aantal andere Nederlanders onder leiding van een indiaan, de vallei in, heuvel op, heuvel af met prachtige vergezichten. Heel af en toe gingen we zelfs in draf, hoewel mijn paard - Charlie - het rustig aan deed. Er liep ook een veulentje met ons mee. Na ruim twee uur waren we weer terug bij het beginpunt.
Toen we weg wilden rijden bij Monument Valley hield een man ons tegen met allerlei armgebaren, Hij wees op de auto. Het leek of hij wilde zeggen dat er iets met de auto was, een deuk of zo. Maar wat bleek: hij wist zeker dat er bij ons een kat in de motorkap zat. Zowel hij als andere mensen hadden een kat horen janken. Voorzichtig zette Jan de motor weer aan en ja hoor, we hoorden gejank. Na wat getuur onder de motorkap en nog wat pogingen om de motor te starten, wist de man zeker dat hij weg was. Als bewijs wees hij naar een klein katje dat onder een andere auto wegvluchtte. Had deze man niets gehoord, dan had het heel anders kunnen aflopen ...
Vanmiddag eerst lekker siësta gehouden en daarna een rit naar de Valley of the Gods. Dat is een kleine versie van Monument Valley waar je ook allerlei rode rotsformaties vindt. We reden over een dirt road en net als gisteren zagen we overal om ons heen onweersbuien hangen. Doordat het gebied zo leeg is, zie je van grote afstand de bliksem flitsen. Gelukkig hoefden we niet dwars door de bui heen, maar schampten we hem net. De zwaarste buien lijken wel boven de bergen te blijven hangen.
Jan en ik zijn samen Bluff nog even in geweest. Het is een dorp van niks, maar wel met een geschiedenis. Ruim honderd jaar geleden zijn Mormonen naar dit gebied gekomen om het te gaan bewonen. Het was hier toen heel onbegaanbaar door de bergkammen eromheen, maar ze vonden een hole-in-the-rock en ze startten een nederzetting, Er is een openluchtmuseum wat laat zien hoe de mensen toen leefden. Ze bouwden kleine houten huisjes als een fort bij elkaar, allemaal naar elkaar gericht. Zo leefden een heel aantal gezinnen op een klein grondgebied.
Vanavond in een steakrestaurant gegeten, veel vlees en bonen. Ze schonken water in kleine cowboylaarsjes, waar Anne-Sietske er een van heeft meegenomen als souvenir.
dinsdag 27 juli 2010
Een lange reisdag op weg naar Bluff
Vanmorgen vroeg opgestaan. Jan en ik zijn nog even naar de Canyon wezen kijken, die er weer prachtig bij lag. Nadat we hadden ontbeten (met verbrande toast!), gingen we op weg. Al snel kregen we een paar buien over ons heen. Dat is hier wel een spectaculair gezicht. Grote stapel- en onweerswolken afgewisseld met helblauwe luchten. De buien, thunderstorms, zijn echt plaatselijk en omdat het landschap zo open is, zie je ze al van verre.
De tocht van vandaag was lang, maar ook erg mooi. We hadden een soort toeristische route met heel veel mooie uitzichten op de rode rotsen. Af en toe stapten we uit de auto om er een foto van te maken. Onderweg kwamen we veel kraampjes tegen waar indianen (Native Americans, zoals deze politiek correct heten) hun waar verkochten. In dit gebied wonen veel indianen, die volgens ons vaak arm zijn.
De Canyon splijt het gebied in twee delen. Voor de pioniers en de indianen was het vroeger een hele klus om naar de overkant te komen. De oevers van de Coloradarivier zijn namelijk heel erg steil en onbegaanbaar. Pas begin twintigste eeuw is er een brug over de rivier gebouwd. Deze brug is nu een nationaal monument en daar zijn we overheen gewandeld. Dan kon je pas goed zien, hoe diep de rivier ligt en hoe moeilijk het is om deze rivier op een andere manier dan met een brug over te steken. Ook bij deze brug stonden de indianenvrouwen om hun spullen, veel sieraden, te verkopen.
Verder rijdend kwamen we weer in fikse regenbuien terecht. In de verte zagen we het weerlichten. Bij Monument Valley gekomen werd de lucht weer wat blauwer. Aan het eind van de middag kwamen we bij de Inn in Bluff. Bluff is een echt stoffig stadje waar volgens ons niet veel te beleven is. Toch wordt het in de boeken beschreven als een pleisterplaats waar vandaan je allerlei dingen kan ondernemen. In de Inn kwamen we weer een ander Nederlands gezin tegen dat ook via USA-online reist. Zij vertelden dat het paardrijden morgenochtend ruim een uur rijden verderop is. We hebben er even over gedacht om de reis aan te passen, maar hebben besloten dit niet te doen. De weersvooruitzichten voor de komende dagen zijn niet zo goed, dus gaan we morgenochtend toch meteen maar in de Monument Valley op een paard zitten.
De tocht van vandaag was lang, maar ook erg mooi. We hadden een soort toeristische route met heel veel mooie uitzichten op de rode rotsen. Af en toe stapten we uit de auto om er een foto van te maken. Onderweg kwamen we veel kraampjes tegen waar indianen (Native Americans, zoals deze politiek correct heten) hun waar verkochten. In dit gebied wonen veel indianen, die volgens ons vaak arm zijn.
De Canyon splijt het gebied in twee delen. Voor de pioniers en de indianen was het vroeger een hele klus om naar de overkant te komen. De oevers van de Coloradarivier zijn namelijk heel erg steil en onbegaanbaar. Pas begin twintigste eeuw is er een brug over de rivier gebouwd. Deze brug is nu een nationaal monument en daar zijn we overheen gewandeld. Dan kon je pas goed zien, hoe diep de rivier ligt en hoe moeilijk het is om deze rivier op een andere manier dan met een brug over te steken. Ook bij deze brug stonden de indianenvrouwen om hun spullen, veel sieraden, te verkopen.
Verder rijdend kwamen we weer in fikse regenbuien terecht. In de verte zagen we het weerlichten. Bij Monument Valley gekomen werd de lucht weer wat blauwer. Aan het eind van de middag kwamen we bij de Inn in Bluff. Bluff is een echt stoffig stadje waar volgens ons niet veel te beleven is. Toch wordt het in de boeken beschreven als een pleisterplaats waar vandaan je allerlei dingen kan ondernemen. In de Inn kwamen we weer een ander Nederlands gezin tegen dat ook via USA-online reist. Zij vertelden dat het paardrijden morgenochtend ruim een uur rijden verderop is. We hebben er even over gedacht om de reis aan te passen, maar hebben besloten dit niet te doen. De weersvooruitzichten voor de komende dagen zijn niet zo goed, dus gaan we morgenochtend toch meteen maar in de Monument Valley op een paard zitten.
Grand Canyon North Rim
Gisterenavond was er een groot feest op de Ranch. Wij hebben een paar dingen daarvan meegemaakt, maar hebben voornamelijk bij het kampvuur gezeten wat men voor onze blauwe groep had aangestoken. Er lag zelfs een grote zak marshmellows, al had niemand daar echt veel zin in.
Af en toe hoorden we de familie Black binnen zingen, fluiten of piano spelen. Aan het eind van de avond hebben we ons bij de familie gevoegd, zijn we nog met grandpa en grandma op de foto geweest en kregen we als cadeau het Boek van de Mormonen, met een mooie tekst voorin.
Om een uur of 11 was het hele feest weer afgelopen en gingen we naar boven. Alleen Jelle niet. Die was uitgenodigd om met een paar jongens en meiden naar een oude windmolen te gaan. Ze hebben daar een beetje rondgehangen en daarna hebben de jongens aan Jelle geleerd hoe hij met een geweer om moet gaan. Want dat is hier heel gewoon. Voor Jelle was het een heel avontuur en hij heeft zelfs een konijn geschoten.
Vanmorgenvroeg hebben we nog op de Ranch ontbeten, waar iedereen omdat het zondag was in vol ornaat zat. We hebben daar nog even naar opa en oma gebeld. Na afscheid te hebben genomen van de familie, gingen we op weg naar onze volgende stop: de North Rim van de Grand Canyon, het rustige deel van de Grand Canyon.
Onderweg zijn we nog in Kanab gestopt, wat ook wel Little Hollywood wordt genoemd, omdat er veel films zijn opgenomen. In het kleine museum stond een heel aantal sets die echt in films zijn gebruikt.
Daarna reden we weer over een heel mooie weg naar de Grand Canyon. Hier probeerden we in te checken, maar het ging weer wat moeizaam. Uiteindelijk bleek dat we met zijn vijven een cabin hebben. Dat wordt vannacht dus vlak bij elkaar slapen: Anne-Sietske bij mij, Pepijn bij Jan en Jelle op een veldbed. Voor een nachtje moet dat kunnen.
Omdat het in Arizona een uur eerder is dan in Utah, hebben we vandaag een extra uur. Het was nog vroeg toen we hier aankwamen en we hebben met zijn vieren (zonder Jelle want die was nog moe van zijn nachtelijke avonturen) een deel van een trail gelopen die de Canyon inging. Een mooie tocht: eerst een heel deel omlaag tot een uitzichtspunt en daarna hetzelfde stuk weer omhoog. We hadden er een mooi uitzicht over een deel van de canyon. Maar we waren wel heel warm geworden.
De rest van de middag hebben we bij de cabin doorgebracht. Een beetje gelezen, wat naar de eekhoorntjes gekeken en nog even over het park gelopen. Tot het tijd was voor de zonsondergang. Toen zijn we naar een uitzichtspunt gelopen waar je de hele Canyon kon overzien. Eerst zat de zon achter de wolken, maar even later kwam hij tevoorschijn en zagen we schitterende panorama's. Bij ons was de lucht blauw, maar in de verte zagen we donkere wolken en zelfs een onweersbui.
's Avonds aten we in het restaurant van de North Rim. Heel lekker en uitgebreid.
Af en toe hoorden we de familie Black binnen zingen, fluiten of piano spelen. Aan het eind van de avond hebben we ons bij de familie gevoegd, zijn we nog met grandpa en grandma op de foto geweest en kregen we als cadeau het Boek van de Mormonen, met een mooie tekst voorin.
Om een uur of 11 was het hele feest weer afgelopen en gingen we naar boven. Alleen Jelle niet. Die was uitgenodigd om met een paar jongens en meiden naar een oude windmolen te gaan. Ze hebben daar een beetje rondgehangen en daarna hebben de jongens aan Jelle geleerd hoe hij met een geweer om moet gaan. Want dat is hier heel gewoon. Voor Jelle was het een heel avontuur en hij heeft zelfs een konijn geschoten.
Vanmorgenvroeg hebben we nog op de Ranch ontbeten, waar iedereen omdat het zondag was in vol ornaat zat. We hebben daar nog even naar opa en oma gebeld. Na afscheid te hebben genomen van de familie, gingen we op weg naar onze volgende stop: de North Rim van de Grand Canyon, het rustige deel van de Grand Canyon.
Onderweg zijn we nog in Kanab gestopt, wat ook wel Little Hollywood wordt genoemd, omdat er veel films zijn opgenomen. In het kleine museum stond een heel aantal sets die echt in films zijn gebruikt.
Daarna reden we weer over een heel mooie weg naar de Grand Canyon. Hier probeerden we in te checken, maar het ging weer wat moeizaam. Uiteindelijk bleek dat we met zijn vijven een cabin hebben. Dat wordt vannacht dus vlak bij elkaar slapen: Anne-Sietske bij mij, Pepijn bij Jan en Jelle op een veldbed. Voor een nachtje moet dat kunnen.
Omdat het in Arizona een uur eerder is dan in Utah, hebben we vandaag een extra uur. Het was nog vroeg toen we hier aankwamen en we hebben met zijn vieren (zonder Jelle want die was nog moe van zijn nachtelijke avonturen) een deel van een trail gelopen die de Canyon inging. Een mooie tocht: eerst een heel deel omlaag tot een uitzichtspunt en daarna hetzelfde stuk weer omhoog. We hadden er een mooi uitzicht over een deel van de canyon. Maar we waren wel heel warm geworden.
De rest van de middag hebben we bij de cabin doorgebracht. Een beetje gelezen, wat naar de eekhoorntjes gekeken en nog even over het park gelopen. Tot het tijd was voor de zonsondergang. Toen zijn we naar een uitzichtspunt gelopen waar je de hele Canyon kon overzien. Eerst zat de zon achter de wolken, maar even later kwam hij tevoorschijn en zagen we schitterende panorama's. Bij ons was de lucht blauw, maar in de verte zagen we donkere wolken en zelfs een onweersbui.
's Avonds aten we in het restaurant van de North Rim. Heel lekker en uitgebreid.
zondag 25 juli 2010
Actief op de RockinR Ranch
Gisterenavond speelde er een band op de ranch, waarop flink werd gedanst. Jan en ik hebben ook meegedaan, samen met de Nederlanders die we gisteren hier hebben ontmoet, René en Marijke. Iedereen danste mee, van jong tot oud. Maar om klokslag half elf pakte de band in, werden de meubels weer goed gezet, werd er flink stofgezogen en taaide iedereen weer zo'n beetje af. Jelle heeft veel aanspraak met de jongens hier.
Vanochtend zaten we alweer vroeg aan het ontbijt, samen met al die mensen van de familiereunie. Om 9 uur stond een hike op het programma. We reden naar een plek bij de bergen, waar we een wandeling maakten naar de verstopplaats van Butch Cassidy. Die heeft hier namelijk in de buurt gewoond. Daarna hadden we even tijd voor een kop koffie en werden we bij de stallen verwacht voor nog een rit met de paarden. Dit keer niet over heuvels en door het water, maar langs de weilanden en zelfs een stukje over de weg.
Na een overvloedige lunch, gingen we boogschieten. Na wat uitleg zijn we zelf uitgebreid aan de gang gegaan. Gelukkig was er ook een boog voor linkshandigen, dat maakte het wat makkelijker. En toen was het tijd voor het klapstuk van de dag: tubing. We reden naar een snelstromend riviertje en kregen daar allemaal een zwarte band. De bedoeling was dat je daarin ging zitten en jezelf stroomafwaarts liet voeren. Dat was fun!!! Af en toe kukelde zo'n band om of kwam in de kant terecht, maar de meeste tijd dobberden we heerlijk op het riviertje. Jammer genoeg hebben we geen foto's kunnen maken.
Nu hebben we net gegeten en wordt beneden de 85ste verjaardag van grandma gevierd. Straks is er voor ons nog een kampvuur. Het was een leuke tussenstop in onze USA-vakantie!
Vanochtend zaten we alweer vroeg aan het ontbijt, samen met al die mensen van de familiereunie. Om 9 uur stond een hike op het programma. We reden naar een plek bij de bergen, waar we een wandeling maakten naar de verstopplaats van Butch Cassidy. Die heeft hier namelijk in de buurt gewoond. Daarna hadden we even tijd voor een kop koffie en werden we bij de stallen verwacht voor nog een rit met de paarden. Dit keer niet over heuvels en door het water, maar langs de weilanden en zelfs een stukje over de weg.
Na een overvloedige lunch, gingen we boogschieten. Na wat uitleg zijn we zelf uitgebreid aan de gang gegaan. Gelukkig was er ook een boog voor linkshandigen, dat maakte het wat makkelijker. En toen was het tijd voor het klapstuk van de dag: tubing. We reden naar een snelstromend riviertje en kregen daar allemaal een zwarte band. De bedoeling was dat je daarin ging zitten en jezelf stroomafwaarts liet voeren. Dat was fun!!! Af en toe kukelde zo'n band om of kwam in de kant terecht, maar de meeste tijd dobberden we heerlijk op het riviertje. Jammer genoeg hebben we geen foto's kunnen maken.
Nu hebben we net gegeten en wordt beneden de 85ste verjaardag van grandma gevierd. Straks is er voor ons nog een kampvuur. Het was een leuke tussenstop in onze USA-vakantie!
zaterdag 24 juli 2010
Kijk wie rijdt daar op een paard door de prairie?
Vanmorgenvroeg zijn we uit Springdale weggereden. We reden weer langs de Zioncanyon op weg naar de Brycecanyon, door veel mensen de mooiste canyon van de USA genoemd. Het was een eindje rijden en we hadden af en toe wat opstoppingen door wegwerkzaamheden. Maar we kwamen uiteindelijk toch bij de Brycecanyon aan. We reden helemaal naar het hoogste uitzichtpunt waar we een korte wandeling hebben gemaakt. Het was inderdaad adembenemend mooi, die rode rotsen die in een soort lagen boven elkaar en als pilaren bij elkaar stonden. Zo zijn we nog een aantal uitzichtspunten afgegaan. Jammer genoeg hadden we geen tijd om echt de canyon in te gaan. Op een van de uitzichtspunten kwamen we de familie uit Castricum weer tegen die op weg waren naar de Grand Canyon.
Jelle had een shortcut bedacht en die weg was inderdaad korter. We reden in een uurtje naar de ranch en dat was maar goed ook, want ze stonden ons al op te wachten voor het programma van vandaag. We moesten tien minuten later aantreden bij de stallen voor een rit door de omgeving. Te paard wel te verstaan. Dus togen we naar de stallen waar een heel aantal grote paarden op ons stond te wachten. En daar gingen we: Jan, Jelle, Pepijn en ik voor het eerst van ons leven op een paard en Anne-Sietske daarbij als een volleerd amazone. Eerlijk gezegd vond ik het doodeng zo boven op zo'n beest, een heel gewiebel en balans is al niet mijn sterkste punt. Ik wilde al afhaken, maar toen stelde een van de begeleiders voor dat zij mijn paard zou leiden. Dus ben ik toch meegegaan en het werd steeds minder eng. De andere drie reden rond of ze nooit anders gedaan hadden, over heuvels, door het water, over stenen en rotsige paden. We waren anderhalf uur onderweg. Bij terugkomst hadden we een twintig minuten voor onszelf waarna het volgende programmapunt alweer moest worden afgewerkt. Een hayride dit keer. We klommen met zijn allen op een wagen vol met hooibalen en maakten een ritje door de omgeving. Anne-Sietske zat prinsheerlijk op de bok.
Daarna hadden we net even tijd om ons op te frissen, want het eten stond alweer klaar. En nu zijn we in afwachting van de band die zo gaat spelen. We zijn niet alleen op de ranch, naast ons is er nog een Zwitsers en een Nederlands echtpaar. Verder is er dit weekend een reunie van de families die de ranch bestieren, En dat zijn zeer grote families. Er is een opa met al zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Er lopen hier heel veel kleine kinderen rond, die allemaal bij die familie worden. De familie is Mormoons zoals 70% van de mensen in Utah en Jan had direct allerlei discussies met de eigenaren over het geloof.
Morgen hebben we een heel vol programma.
Jelle had een shortcut bedacht en die weg was inderdaad korter. We reden in een uurtje naar de ranch en dat was maar goed ook, want ze stonden ons al op te wachten voor het programma van vandaag. We moesten tien minuten later aantreden bij de stallen voor een rit door de omgeving. Te paard wel te verstaan. Dus togen we naar de stallen waar een heel aantal grote paarden op ons stond te wachten. En daar gingen we: Jan, Jelle, Pepijn en ik voor het eerst van ons leven op een paard en Anne-Sietske daarbij als een volleerd amazone. Eerlijk gezegd vond ik het doodeng zo boven op zo'n beest, een heel gewiebel en balans is al niet mijn sterkste punt. Ik wilde al afhaken, maar toen stelde een van de begeleiders voor dat zij mijn paard zou leiden. Dus ben ik toch meegegaan en het werd steeds minder eng. De andere drie reden rond of ze nooit anders gedaan hadden, over heuvels, door het water, over stenen en rotsige paden. We waren anderhalf uur onderweg. Bij terugkomst hadden we een twintig minuten voor onszelf waarna het volgende programmapunt alweer moest worden afgewerkt. Een hayride dit keer. We klommen met zijn allen op een wagen vol met hooibalen en maakten een ritje door de omgeving. Anne-Sietske zat prinsheerlijk op de bok.
Daarna hadden we net even tijd om ons op te frissen, want het eten stond alweer klaar. En nu zijn we in afwachting van de band die zo gaat spelen. We zijn niet alleen op de ranch, naast ons is er nog een Zwitsers en een Nederlands echtpaar. Verder is er dit weekend een reunie van de families die de ranch bestieren, En dat zijn zeer grote families. Er is een opa met al zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Er lopen hier heel veel kleine kinderen rond, die allemaal bij die familie worden. De familie is Mormoons zoals 70% van de mensen in Utah en Jan had direct allerlei discussies met de eigenaren over het geloof.
Morgen hebben we een heel vol programma.
vrijdag 23 juli 2010
Fietsen door het Zionpark
Vanochtend stond er een fietstocht op het programma. We gingen naar de bikeshop hier verderop waar vijf prachtige fietsen, inclusief helmen voor ons klaar stonden. We waren nog niet op weg, of Pepijn kreeg al een lekke band. Dit betekende voor Jan dat hij met twee fietsen terugreed en met een nieuwe fiets terugkwam. Dat hadden ze hier nog nooit door iemand zien doen.
Vervolgens hebben we door de kloof van het Zionpark gefietst. Het was veel heuvelopwaarts, dus een warme aangelegenheid. Maar wel leuk om hier te fietsen, en op die manier de omgeving goed te bekijken. Bijna alle andere mensen, namen de free shuttle bus, dus we reden bijna alleen. De kloof is prachtig, met heel mooie rode rotswanden die steeds dichter bij elkaar komen. Door de kloof is een mooie asfaltweg aangelegd. Dat gebeurt hier wel vaker. Door een mooi natuurgebied ligt opeens een plak asfalt. Dat fietst wel lekker, maar is ook zonde van de natuur.
Aan het eind van de weg, was Anne-Sietske helemaal total loss en zij ging met de bus terug naar de Lodge. Wij wandelden nog een eind verder, waar de kloof nog smaller werd. De weg eindigde bij een stroompje, waar je alleen door het water verder kon. Jelle en Pepijn zijn nog een eind door het water verder gegaan, maar Jan en ik zijn terug gelopen. Er waren weer veel eekhoorntjes te zien, en we zagen onze eerste slang. Een dunne ratelslang die opeens over Pepijn zijn voeten ging.
Het terug fietsen was heuvel af en zeer aangenaam om te doen. Jammer was wel dat de regel hier geldt dat als er een bus aankomt, een fietser stil langs de kant moet gaan staan. Dat haalde de vaart er behoorlijk uit. Halverwege zijn we iets gaan drinken. Jan miste opeens zijn rugzak en het zag ernaar uit dat we die kwijt waren. Met Ipod erin, dus erg zonde. Gelukkig vond ik de rugzak na lang zoeken terug!
Terug naar de Lodge waar we warm het zwembad indoken. Vanavond hebben we in een soort cowboyrestaurant gegeten, waar de porties weer huge waren. Want daar zijn Amerikanen goed in, grote porties en grote bekers drinken. Jan heeft een receptenboekje gekocht, zodat we thuis de recepten kunnen namaken.
Jelle heeft gisteren veel foto's bij het blog geplaatst, die je kunt zien als je naar beneden doorscrollt. Dit moest ik van hem zeggen.
Vervolgens hebben we door de kloof van het Zionpark gefietst. Het was veel heuvelopwaarts, dus een warme aangelegenheid. Maar wel leuk om hier te fietsen, en op die manier de omgeving goed te bekijken. Bijna alle andere mensen, namen de free shuttle bus, dus we reden bijna alleen. De kloof is prachtig, met heel mooie rode rotswanden die steeds dichter bij elkaar komen. Door de kloof is een mooie asfaltweg aangelegd. Dat gebeurt hier wel vaker. Door een mooi natuurgebied ligt opeens een plak asfalt. Dat fietst wel lekker, maar is ook zonde van de natuur.
Aan het eind van de weg, was Anne-Sietske helemaal total loss en zij ging met de bus terug naar de Lodge. Wij wandelden nog een eind verder, waar de kloof nog smaller werd. De weg eindigde bij een stroompje, waar je alleen door het water verder kon. Jelle en Pepijn zijn nog een eind door het water verder gegaan, maar Jan en ik zijn terug gelopen. Er waren weer veel eekhoorntjes te zien, en we zagen onze eerste slang. Een dunne ratelslang die opeens over Pepijn zijn voeten ging.
Het terug fietsen was heuvel af en zeer aangenaam om te doen. Jammer was wel dat de regel hier geldt dat als er een bus aankomt, een fietser stil langs de kant moet gaan staan. Dat haalde de vaart er behoorlijk uit. Halverwege zijn we iets gaan drinken. Jan miste opeens zijn rugzak en het zag ernaar uit dat we die kwijt waren. Met Ipod erin, dus erg zonde. Gelukkig vond ik de rugzak na lang zoeken terug!
Terug naar de Lodge waar we warm het zwembad indoken. Vanavond hebben we in een soort cowboyrestaurant gegeten, waar de porties weer huge waren. Want daar zijn Amerikanen goed in, grote porties en grote bekers drinken. Jan heeft een receptenboekje gekocht, zodat we thuis de recepten kunnen namaken.
Jelle heeft gisteren veel foto's bij het blog geplaatst, die je kunt zien als je naar beneden doorscrollt. Dit moest ik van hem zeggen.
Naar de rode rotsen
Gisterenochtend zijn we vertrokken uit Las Vegas. Na enkele mijlen rijden was het of er nooit zo'n drukke en verlichte gokstad was geweest, we reden weer door de woestijn. Onze eerste stop was bij de Hooverdam, een staaltje van Amerikaanse bouwkunst en techniek. We zijn daar even gestopt en hebben op de Amerikaanse manier de dam bekeken. Dat wil zeggen in een klein half uurtje tijd. Voor we naar de dam mochten rijden, stonden we in de file om langs de security te komen. Omdat onze wagen bijna geblindeerde ramen heeft, werden we gesommeerd alle ramen open te maken, zodat de bewakers in de auto konden kijken. Soms heb je hier het idee dat je in een filmscene zit, en dit was weer zo'n moment.
We reden verder langs het Meadlake. Dit is weer een National Park, wat betekende dat we langs een toegangshuisje moesten, met zo'n prachtige rangerdame compleet met uniform, (padvinders)hoed en smile: Hi, are you fine today?
De tocht langs het meer was erg mooi. Het meer was helemaal blauw om te zien, vanwege de spiegeling van de lucht. Opvallend weinig recreanten, terwijl het een Recreation Area is. Anders dan bij ons is ín zo'n Recreation Area nergens een plek te vinden waar je bijvoorbeeld wat kan drinken. Het zijn enorme afstanden hier.
Op een gegeven moment kwamen we op een gedeelte van de weg waar ze met werkzaamheden bezig waren. We moesten stoppen en wachten op een zogenaamde pilotwagen die voor ons uit reed. Dit gebeurde nog een paar keer. Uiteindelijk reden we het park weer uit en kwamen langs een aantal slaperige Amerikaanse stadjes. Anne-Sietske had dringend behoefte aan nieuwe schoenen, dus zijn we op zoek gegaan naar een shoestore. En we hebben er een gevonden, zodat ze nu prachtige geruite schoenen heeft.
Inmiddels was het al wat later geworden. In Utah - waar we nu zijn - is weer een andere tijdzone, een uur later. Hier zie je veel 'resten' van de Native Americans (indianen) en van de pioniers. We kwamen in het dorpje Springdale aan, waar onze Lodge stond. Met zwembad, waar we direct in zijn gedoken. Het is hier weliswaar niet zo heet als in Las Vegas, maar even goed nog warm.
We reden verder langs het Meadlake. Dit is weer een National Park, wat betekende dat we langs een toegangshuisje moesten, met zo'n prachtige rangerdame compleet met uniform, (padvinders)hoed en smile: Hi, are you fine today?
De tocht langs het meer was erg mooi. Het meer was helemaal blauw om te zien, vanwege de spiegeling van de lucht. Opvallend weinig recreanten, terwijl het een Recreation Area is. Anders dan bij ons is ín zo'n Recreation Area nergens een plek te vinden waar je bijvoorbeeld wat kan drinken. Het zijn enorme afstanden hier.
Op een gegeven moment kwamen we op een gedeelte van de weg waar ze met werkzaamheden bezig waren. We moesten stoppen en wachten op een zogenaamde pilotwagen die voor ons uit reed. Dit gebeurde nog een paar keer. Uiteindelijk reden we het park weer uit en kwamen langs een aantal slaperige Amerikaanse stadjes. Anne-Sietske had dringend behoefte aan nieuwe schoenen, dus zijn we op zoek gegaan naar een shoestore. En we hebben er een gevonden, zodat ze nu prachtige geruite schoenen heeft.
Inmiddels was het al wat later geworden. In Utah - waar we nu zijn - is weer een andere tijdzone, een uur later. Hier zie je veel 'resten' van de Native Americans (indianen) en van de pioniers. We kwamen in het dorpje Springdale aan, waar onze Lodge stond. Met zwembad, waar we direct in zijn gedoken. Het is hier weliswaar niet zo heet als in Las Vegas, maar even goed nog warm.
donderdag 22 juli 2010
Las Vegas: strollen, shoppen en gokken
De tweede dag in Las Vegas zijn we rustig begonnen. Het was weer uitzonderlijk heet dus besloten Jan, Jelle, Anne=Sietske en ik om binnen te blijven. Pepijn trotseerde de hitte en ging de stad in. Jelle en Anne-Sietske gingen chillen bij het zwembad, terwijl ik de blog heb bijgewerkt.
Om twee uur kregen Jan en ik pokerles. Het begon met wat uitleg, maar na een kwartiertje moesten we 20 dollar inzetten om voor het eggie te spelen. Eerst was ik in de winning mood, maar toen onze pokertafel werd opengesteld voor anderen (veel betere pokerspelers), verloor ik. Na een uurtje was ik mijn geld kwijt. Jan al eerder. Toch leuk om te doen.
Daarna vertrokken Jan, Pepijn en ik naar de stad, naar het Stratosphere hotel waar we eerst lekker hebben gedineerd en daarna een show hebben meegemaakt. De All American Superstars, met lookalikes van Elvis, Britney Spears, Charles Davidson (een dikke man die country speelde op een klein elektrisch viooltje), Rod Stewart en als hoogtepunt Michael Jackson. Die danste best aardig, maar was een stuk kleiner dan de echte. Na de show mocht iedereen met de zangers en dansers op de foto. En dat deden we dus.
We hadden om half tien met Jelle en Anne-Sietske afgesproken, maar de show was zo snel afgelopen dat we nog veel tijd hadden. Dus zijn we met zijn drietjes de Stratosphere tower ingegaan, waar vandaan we op 350 meter hoogte een mooi zicht op het verlichte Las Vegas hadden.
Jelle en Anne-Sietske waren onder meer naar New York New York gegaan waar ze een ride in een reuzenachtbaan hebben gemaakt. Ook maakten ze onderweg veel foto's van allerlei beroemde personen.
Toen we de andere twee weer ontmoetten, die keurig op tijd met een taxi voor het hotel stonden, gingen we lopend naar de Fremontstreet. Dat bleek een heel eind te zijn, terwijl het nog steeds boven de 35 graden was. Maar, het wat niet voor niets, want de Fremontstreet bleek een soort Ramblas te zijn. Veel mensen, kraampjes, straatartiesten en muziek. Jan deed daar nog een goede daad, door aan een zwerver die bij Mc Donald stond te twijfelen of hij een maaltijd of een biertje zou nemen, een dollar te schenken. Dit leverde hem veel aardige woorden en een zoen (met een luchtje) van de zwerver op.
Terug naar het hotel, jammer genoeg niet met een limo maar met een ordinaire taxi.Met een aardige taxichauffeur die zoals iedereen hier wilde weten waar we vandaan kwamen, wat we deden en hoe oud onze kinderen zijn.
In het hotel was het nog te vroeg om te gaan slapen, dus besloten Jan en ik nog een gokje te wagen. En niet zonder resultaat. We namen eerst een lekkere cocktail en gingen toen bij een fuitautomaat zitten om daar wat geld in te gooien en te draaien. Het leuke van deze automaat was dat er af en toe een soort rad van fortuin tevoorschijn kwam. Maar nog leuker was dat Jan op een gegeven moment de jackpot draaide. Dit betekende dat we ruim 200 dollar in een klap rijker waren. Al die dollars werden een voor een op ons account gezet, wat betekende dat we veel geduld moesten hebben. Ondertussen liepen allerlei mensen jaloers langs. Met die dikke 200 dollar zijn we doorgegaan en uiteindelijk hebben we ruim 400 dollar !!!!!!!!! gewonnen. We waren graag nog doorgegaan, maar het was inmiddels zo laat geworden dat we besloten de dollars uit de automaat te halen en weer terug naar onze kamer te gaan.
We sliepen heel tevreden in.
Om twee uur kregen Jan en ik pokerles. Het begon met wat uitleg, maar na een kwartiertje moesten we 20 dollar inzetten om voor het eggie te spelen. Eerst was ik in de winning mood, maar toen onze pokertafel werd opengesteld voor anderen (veel betere pokerspelers), verloor ik. Na een uurtje was ik mijn geld kwijt. Jan al eerder. Toch leuk om te doen.
Daarna vertrokken Jan, Pepijn en ik naar de stad, naar het Stratosphere hotel waar we eerst lekker hebben gedineerd en daarna een show hebben meegemaakt. De All American Superstars, met lookalikes van Elvis, Britney Spears, Charles Davidson (een dikke man die country speelde op een klein elektrisch viooltje), Rod Stewart en als hoogtepunt Michael Jackson. Die danste best aardig, maar was een stuk kleiner dan de echte. Na de show mocht iedereen met de zangers en dansers op de foto. En dat deden we dus.
We hadden om half tien met Jelle en Anne-Sietske afgesproken, maar de show was zo snel afgelopen dat we nog veel tijd hadden. Dus zijn we met zijn drietjes de Stratosphere tower ingegaan, waar vandaan we op 350 meter hoogte een mooi zicht op het verlichte Las Vegas hadden.
Jelle en Anne-Sietske waren onder meer naar New York New York gegaan waar ze een ride in een reuzenachtbaan hebben gemaakt. Ook maakten ze onderweg veel foto's van allerlei beroemde personen.
Toen we de andere twee weer ontmoetten, die keurig op tijd met een taxi voor het hotel stonden, gingen we lopend naar de Fremontstreet. Dat bleek een heel eind te zijn, terwijl het nog steeds boven de 35 graden was. Maar, het wat niet voor niets, want de Fremontstreet bleek een soort Ramblas te zijn. Veel mensen, kraampjes, straatartiesten en muziek. Jan deed daar nog een goede daad, door aan een zwerver die bij Mc Donald stond te twijfelen of hij een maaltijd of een biertje zou nemen, een dollar te schenken. Dit leverde hem veel aardige woorden en een zoen (met een luchtje) van de zwerver op.
Terug naar het hotel, jammer genoeg niet met een limo maar met een ordinaire taxi.Met een aardige taxichauffeur die zoals iedereen hier wilde weten waar we vandaan kwamen, wat we deden en hoe oud onze kinderen zijn.
In het hotel was het nog te vroeg om te gaan slapen, dus besloten Jan en ik nog een gokje te wagen. En niet zonder resultaat. We namen eerst een lekkere cocktail en gingen toen bij een fuitautomaat zitten om daar wat geld in te gooien en te draaien. Het leuke van deze automaat was dat er af en toe een soort rad van fortuin tevoorschijn kwam. Maar nog leuker was dat Jan op een gegeven moment de jackpot draaide. Dit betekende dat we ruim 200 dollar in een klap rijker waren. Al die dollars werden een voor een op ons account gezet, wat betekende dat we veel geduld moesten hebben. Ondertussen liepen allerlei mensen jaloers langs. Met die dikke 200 dollar zijn we doorgegaan en uiteindelijk hebben we ruim 400 dollar !!!!!!!!! gewonnen. We waren graag nog doorgegaan, maar het was inmiddels zo laat geworden dat we besloten de dollars uit de automaat te halen en weer terug naar onze kamer te gaan.
We sliepen heel tevreden in.
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
dinsdag 20 juli 2010
Fabulous Las Vegas
Om zes uur vertrokken we in de richting van de Death Valley waar we binnen een half uurtje rijden aankwamen. Er was verder geen auto op de weg. Het eerste stuk was er nog wat begroeiing en bleven de temperaturen nog enigszins op aanvaardbaar niveau. Hoe verder je in de Valley kwam, hoe ruiger en onherbergzamer het werd. We zijn naar Badwater gereden waar we zijn uitgestapt om de zoutmeren te bekijken. Doordat de zon nog niet helemaal over de bergen heenkwam, lag nog een heel stuk in de schaduw.
We reden verder door de Valley waar de zon steeds onbarmhartiger ging schijnen. Gelukkig hebben we airco in onze auto. We probeerden ons voor te stellen hoe het vroeger daar was, die pioniers die met hun gezinnnen met huifkarren door dit soort gebieden reisden. Je moet er niet aan denken ...
Bij ee3n voorstad van Las Vegas maakten we nog een korte stop. En zoals zo vaak werden we door oudere Amerikanen aangesproken. Dit keer door een meneer die engineer bij Boeiing was geweest en nu van zijn oude dag genoot in deze woestijnachtige omgeving. Daar konden wij ons niets bij voorstellen.
En toen ... Las Vegas. De stad doemt opeens op uit de woestijn en bizar iets. We reden over de strip naar ons hotel, het Luxor. Bij het inchecken dreigde het even mis te gaan, want de dame kon maar een kamer op onze naam vinden. Na lang zoeken en meekijkend over haar schouder naar de monitor ontdekten we dat er een kamer op naam stond van Louis van den Broek. Er was dus ergens een foutje gemaakt. Eerst sputterde de mevrouw nog wat tegen, het was immers een andere naam, maar gelukkig kregen we toch de sleutel en konden we de kamers in de pyramide bekijken.
We wilden natuurlijk de stad in, maar het was er HEET!!!!! Ik denk niet dat de temperatuur er onder de 45 graden was. Het was iedere keer of je in een oven stapte. We liepen van hotel naar hotel. Was je eenmaal binnen in een hotel dan was daar uiteraard airco en was het telkens een klus om er weer uit te komen. Zoals Pepijn ons uitlegde hebben ze de hotels en casino's zo gemaakt dat er geen ramen zijn, nergens klokken en nergens bordjes die naar de uitgang wijzen. Ze proberen je zo lang mogelijk binnen te houden. In ieder hotel is wel iets speciaals te vinden. Zo vind je in Ceasar's palace allerlei gebouwen uit Rome, heeft het MGM een tunnel met leeuwen, kun je bij Bellagio een fonteinenshow zien et cetera. En overal winkels, dus een paradijs voor Anne-Sietske.
Jelle en Jan bedachten dat ze wel een helikoptervlucht boven de stad wilden doen. Ze werden 's avonds met een limo opgehaald, mochten een rondje vliegen - wat een hele belevenis was - en werden met de limo weer teruggebracht.
Ik had inmiddels de fruismachines uitgeprobeerd, wans je kunt natuurlijk niet zonder te gokken in Las Vegas zijn. Tot dusver zonder echt resultaat.
's Avonds zijn Pepijn, Anne-Sietske en ik nog een heel eind over de Strip gewandeld. En het was nog steeds heet! Al scheelde het dat de zon weg was. Met moeie voeten en heel warm zijn we uiteindelijk ons bed ingedoken.
We reden verder door de Valley waar de zon steeds onbarmhartiger ging schijnen. Gelukkig hebben we airco in onze auto. We probeerden ons voor te stellen hoe het vroeger daar was, die pioniers die met hun gezinnnen met huifkarren door dit soort gebieden reisden. Je moet er niet aan denken ...
Bij ee3n voorstad van Las Vegas maakten we nog een korte stop. En zoals zo vaak werden we door oudere Amerikanen aangesproken. Dit keer door een meneer die engineer bij Boeiing was geweest en nu van zijn oude dag genoot in deze woestijnachtige omgeving. Daar konden wij ons niets bij voorstellen.
En toen ... Las Vegas. De stad doemt opeens op uit de woestijn en bizar iets. We reden over de strip naar ons hotel, het Luxor. Bij het inchecken dreigde het even mis te gaan, want de dame kon maar een kamer op onze naam vinden. Na lang zoeken en meekijkend over haar schouder naar de monitor ontdekten we dat er een kamer op naam stond van Louis van den Broek. Er was dus ergens een foutje gemaakt. Eerst sputterde de mevrouw nog wat tegen, het was immers een andere naam, maar gelukkig kregen we toch de sleutel en konden we de kamers in de pyramide bekijken.
We wilden natuurlijk de stad in, maar het was er HEET!!!!! Ik denk niet dat de temperatuur er onder de 45 graden was. Het was iedere keer of je in een oven stapte. We liepen van hotel naar hotel. Was je eenmaal binnen in een hotel dan was daar uiteraard airco en was het telkens een klus om er weer uit te komen. Zoals Pepijn ons uitlegde hebben ze de hotels en casino's zo gemaakt dat er geen ramen zijn, nergens klokken en nergens bordjes die naar de uitgang wijzen. Ze proberen je zo lang mogelijk binnen te houden. In ieder hotel is wel iets speciaals te vinden. Zo vind je in Ceasar's palace allerlei gebouwen uit Rome, heeft het MGM een tunnel met leeuwen, kun je bij Bellagio een fonteinenshow zien et cetera. En overal winkels, dus een paradijs voor Anne-Sietske.
Jelle en Jan bedachten dat ze wel een helikoptervlucht boven de stad wilden doen. Ze werden 's avonds met een limo opgehaald, mochten een rondje vliegen - wat een hele belevenis was - en werden met de limo weer teruggebracht.
Ik had inmiddels de fruismachines uitgeprobeerd, wans je kunt natuurlijk niet zonder te gokken in Las Vegas zijn. Tot dusver zonder echt resultaat.
's Avonds zijn Pepijn, Anne-Sietske en ik nog een heel eind over de Strip gewandeld. En het was nog steeds heet! Al scheelde het dat de zon weg was. Met moeie voeten en heel warm zijn we uiteindelijk ons bed ingedoken.
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
Op weg naar de woestijn
Vanochtend vroeg hebben we besloten de reis iets aan te passen. In plaats van eerst naar Lake Isabella te gaan, volgen we de route van Ramon en zijn dochters. We rijden alvast een heel eind in de richting van Death Valley zodat we daar overmorgen makkelijk naar toe kunnemn rijden. We zoeken dan ergens in de buurt van Beatty een hotel.
Yosemite uitrijden was nog een hele rit. Bijna aan het eind van het park zijn we nog uitgestapt en hebben we een kleine wandeling gemaakt naar de seqouiabomen die hier in het park staan. Bomen van vaak al meer dan duizend jaar oud, heel groot, hoog en indrukwekkend om te zien.
Toen doorgereden via het Monolake de woestijn in. Onderweg naar opa en oma gebeld. Via een operator lukte dat uiteindelijk.
Rijden door de woestijn was een ervaring op zich. Prachtige bergen wisselen af met dorre vlaktes. En midden in dit landschap een zeer goede asfaltweg met zogenaamnde dips erin, zodat het soms leek of we in een rollercoaster zaten.
Na een paar uur kwamen we aan in Beatty. Een slaperig dorpje in Nevada met her en der een casino. We vonden daar al snel een motel. Vlakbij was een klein zwembad waar Jan en ik even zijn gaan zwemmen. Het was er boven de 40 graden en zelfs toen het donker was zakte de temperatuur niet onder de 30 graden. Maar dat was nog niks bij wat ons in Las Vegas te wachten stond. Op de tv zagen we dat het recordtemperaturen in Las Vegas en de Death Valley zouden worden, dus besloten we vroeg weg te rijden.
Yosemite uitrijden was nog een hele rit. Bijna aan het eind van het park zijn we nog uitgestapt en hebben we een kleine wandeling gemaakt naar de seqouiabomen die hier in het park staan. Bomen van vaak al meer dan duizend jaar oud, heel groot, hoog en indrukwekkend om te zien.
Toen doorgereden via het Monolake de woestijn in. Onderweg naar opa en oma gebeld. Via een operator lukte dat uiteindelijk.
Rijden door de woestijn was een ervaring op zich. Prachtige bergen wisselen af met dorre vlaktes. En midden in dit landschap een zeer goede asfaltweg met zogenaamnde dips erin, zodat het soms leek of we in een rollercoaster zaten.
Na een paar uur kwamen we aan in Beatty. Een slaperig dorpje in Nevada met her en der een casino. We vonden daar al snel een motel. Vlakbij was een klein zwembad waar Jan en ik even zijn gaan zwemmen. Het was er boven de 40 graden en zelfs toen het donker was zakte de temperatuur niet onder de 30 graden. Maar dat was nog niks bij wat ons in Las Vegas te wachten stond. Op de tv zagen we dat het recordtemperaturen in Las Vegas en de Death Valley zouden worden, dus besloten we vroeg weg te rijden.
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
|
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
Yosemite dag 2
De volgende dag weer in de dininghall ontbeten en daarna plannen gemaakt voor de dag. Je kunt hier hele lange wandelingen maken, maar ook korte trails lopen en andere dingen bekijken. De jongens gingen met Jan een lange hike maken naar de bovenkant van de waterval. Anne-Sietske en ik bleven meer in de vallei. Wij zijn naar het Mirrorlake gelopen en hebben daarna Yosemitevillage bekeken. Het was een warme dag dus hebben we het kalm aan gedaan.
Anne-Sietske heeft een National Parkspaspoort gekocht. Daar kun je iedere keer als je in zo'n park bent een stempel in zetten. De bedoeling is natuurlijk dat je het ooit vol krijgt.
's Middags hebben wij ook een stukje van de watervalwandeling gedaan. En daar kwamen we de jongens weer tegen. Bezweet en moe, maar ook heel voldaan. Zij hadden een prachtige hike gemaakt. Terug bij het kamp hebben we een duik in het zwembad genomen. Lekker koel, alleen ging het zelfs op deze warme dag al om 17.00 uur dicht. Om vijf voor vijf was het zwembad nog helemaal vol, toen klonk er een fluitje en binnen een halve minuut was iedereen het bad uit. Kom daar maar eens in Nederland om.
Na het eten zaten we op de veranda, lekker een beetje te chillen in van die ouderwetse schommelstoelen. Anne-Sietske en Pepijn vermaakten zich prima met Tessa en Nicky, die zo'n beetje dezelfde reis doen.
Anne-Sietske heeft een National Parkspaspoort gekocht. Daar kun je iedere keer als je in zo'n park bent een stempel in zetten. De bedoeling is natuurlijk dat je het ooit vol krijgt.
's Middags hebben wij ook een stukje van de watervalwandeling gedaan. En daar kwamen we de jongens weer tegen. Bezweet en moe, maar ook heel voldaan. Zij hadden een prachtige hike gemaakt. Terug bij het kamp hebben we een duik in het zwembad genomen. Lekker koel, alleen ging het zelfs op deze warme dag al om 17.00 uur dicht. Om vijf voor vijf was het zwembad nog helemaal vol, toen klonk er een fluitje en binnen een halve minuut was iedereen het bad uit. Kom daar maar eens in Nederland om.
Na het eten zaten we op de veranda, lekker een beetje te chillen in van die ouderwetse schommelstoelen. Anne-Sietske en Pepijn vermaakten zich prima met Tessa en Nicky, die zo'n beetje dezelfde reis doen.
Yosemitepark
Ik was gebleven bij onze aankomst in Yosemitepark. Het park is immens groot. We moesten na de ingang nog meer dan 24 mijl rijden om in de vallei uit te komen. Onderweg hebben we één van de watervallen bezoht. Wij logeerden in de witte tenten in Curryvillage, middenin de vallei. Curryvillage is een maatschappij op zich met een hoog padvindersgehalte. Bij de registrationoffice werden we begroet door mevrouw Curry herself. Een dame, gekleed als een pionierslady, met een grote glimlach om haar mond. How are you? Are you fine? En dat was zo'n beetje de sfeer van het hele gebeuren. Eerst moest ik een formulier ondertekenen waarin we beloofden alles te doen om beren weg te houden van het kamp. Die schijnen hier te zitten, al hebben we er geen een gezien. Wel een heleboel van die kleine eekhoorntjes. De eerste was heel bijzonder, maar er bleken hier wel honderden van die beestjes rond te lopen.
We hadden twee tenten, allebei met een bearlocker, een kastje dat je alleen op een vernuftige manier open kon krijgen, zodat beren niet bij de spullen konden komen. Daar moest al het voedsel, maar ook alle toiletspullen ed in.
Door de droogte en de beren mocht je niet bij de tent koken. Dus togen we naar de dining hall, waar we met vele Amerikaanse gezinnen in de rij stonden om tot het buffet te worden toegelaten. 's Avonds is er niet zo veel te beleven in Curry village dus om tien uur lagen we op bed.
We hadden twee tenten, allebei met een bearlocker, een kastje dat je alleen op een vernuftige manier open kon krijgen, zodat beren niet bij de spullen konden komen. Daar moest al het voedsel, maar ook alle toiletspullen ed in.
Door de droogte en de beren mocht je niet bij de tent koken. Dus togen we naar de dining hall, waar we met vele Amerikaanse gezinnen in de rij stonden om tot het buffet te worden toegelaten. 's Avonds is er niet zo veel te beleven in Curry village dus om tien uur lagen we op bed.
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
zaterdag 17 juli 2010
Naar Yosemite
Gisteren vertrokken we uit San Francisco nadat Jan en Jelle de auto hadden opgehaald. Een achterlijk grote Amerikaanse Chevrolet waar iedereen heel veel ruimte in heeft. We reden over de Golden Gatebridge die - zoals je dat soms in films ook ziet - in de mist hing.
Vertrokken we met fris weer uit SF, al snel werd het steeds warmer. En toen we uitstapten voor een drankje was het gewoon heet. We reden door het wilde westen. Halverwege kwamen we bij een dorp Oakdale waar we een klein cowboymuseumpje hebben bezocht. We kregen er een rondleiding van een mevrouw van 91 jaar(!) die het prachtig vond om van alles te vertellen.
Aan het eind van de middag kwamen we bij Yosemite.
Vertrokken we met fris weer uit SF, al snel werd het steeds warmer. En toen we uitstapten voor een drankje was het gewoon heet. We reden door het wilde westen. Halverwege kwamen we bij een dorp Oakdale waar we een klein cowboymuseumpje hebben bezocht. We kregen er een rondleiding van een mevrouw van 91 jaar(!) die het prachtig vond om van alles te vertellen.
Aan het eind van de middag kwamen we bij Yosemite.
vrijdag 16 juli 2010
San Francisco
Na een lange vliegdag, doordat we over moesten stappen en lang moesten wachten, waren we bijna 24 uur onderweg, zijn we eergisterenavond alweer in San Francisco aangekomen. We zijn direct de stad ingegaan, naar Union Square waar het een hele drukte was.
Na snel iets te hebben gegeten, zijn we ons bed in gedoken want we waren alle vijf helemaal gaar.
Gisteren zijn we de hele dag San Francisco in geweest. Op ons programma stond een tour met een gids door Chinatown. Om 10 uur moesten we ons ergens melden en daar stonden al meerdere mensen. Nog een Nederlands gezin die zo'n beetje dezelfde reis maken en een Amerikaanse dame. De gids was Linda, een Chinese Amerikaanse. Zij leidde ons door Chinatown en vertelde er van alles bij. We zijn bij een Chinese apotheker geweest en in een paar Chinese supermarkten, waar van alles - ook levende producten - te koop was. We eindigden met elkaar bij een Chinees restaurant waar we een lunch hadden. We moesten aan jou denken Franca, want we zaten aan zo'n ronde tafel met een groot ronddraaiend blad in het midden.
Daarna zijn we naar de Fisherman's Wharf gelopen. Aan het havenfront van San Francisco. Heel veel winkels, straatartiesten en dergelijke. Daar wat geshopt, waar we natuurlijk erg goed in zijn, en wat geflaneerd.
Om drie uur gingen we met de boot naar Alcatraz, de oude gevangenis vlak voor de kust van San Francisco. Daar kon je een rondleiding krijgen met zo'n audiofoon. De gevangenen vertelden van alles over het leven in de gevangenis en de ontsnappingen. Anne=Sietske wilde uiteraard mooi op de foto. We fotografeerden haar in de cel. Teruggevaren met de boot en na nog wat geflaneerd te hebben aan het havenfront met de Cable Car teruggereden in de richting van het hotel. We moesten lang wachten, het koelde erg af, maar het was wel een leuke ervaring die Jelle hangend uit het trammetje heeft gefilmd.
Daarna aten we met elkaar in zo'n ouderwets Amerikaans restaurant. Grote porties, want dat doen ze hier wel. Pepijn nam zo'n echt Amerikaans toetje, waar we uiteindelijk met zijn allen van hebben gesnoept.
Vandaag halen we de huurauto op en vervolgen we onze reis.
Ik heb gisteren geprobeerd te bellen, maar dat lukte niet. We gaan het zeker nog eens proberen en ook uitzoeken waarom het niet lukte, maar dan weten jullie dat in ieder geval.
Na snel iets te hebben gegeten, zijn we ons bed in gedoken want we waren alle vijf helemaal gaar.
Gisteren zijn we de hele dag San Francisco in geweest. Op ons programma stond een tour met een gids door Chinatown. Om 10 uur moesten we ons ergens melden en daar stonden al meerdere mensen. Nog een Nederlands gezin die zo'n beetje dezelfde reis maken en een Amerikaanse dame. De gids was Linda, een Chinese Amerikaanse. Zij leidde ons door Chinatown en vertelde er van alles bij. We zijn bij een Chinese apotheker geweest en in een paar Chinese supermarkten, waar van alles - ook levende producten - te koop was. We eindigden met elkaar bij een Chinees restaurant waar we een lunch hadden. We moesten aan jou denken Franca, want we zaten aan zo'n ronde tafel met een groot ronddraaiend blad in het midden.
Daarna zijn we naar de Fisherman's Wharf gelopen. Aan het havenfront van San Francisco. Heel veel winkels, straatartiesten en dergelijke. Daar wat geshopt, waar we natuurlijk erg goed in zijn, en wat geflaneerd.
Om drie uur gingen we met de boot naar Alcatraz, de oude gevangenis vlak voor de kust van San Francisco. Daar kon je een rondleiding krijgen met zo'n audiofoon. De gevangenen vertelden van alles over het leven in de gevangenis en de ontsnappingen. Anne=Sietske wilde uiteraard mooi op de foto. We fotografeerden haar in de cel. Teruggevaren met de boot en na nog wat geflaneerd te hebben aan het havenfront met de Cable Car teruggereden in de richting van het hotel. We moesten lang wachten, het koelde erg af, maar het was wel een leuke ervaring die Jelle hangend uit het trammetje heeft gefilmd.
Daarna aten we met elkaar in zo'n ouderwets Amerikaans restaurant. Grote porties, want dat doen ze hier wel. Pepijn nam zo'n echt Amerikaans toetje, waar we uiteindelijk met zijn allen van hebben gesnoept.
Vandaag halen we de huurauto op en vervolgen we onze reis.
Ik heb gisteren geprobeerd te bellen, maar dat lukte niet. We gaan het zeker nog eens proberen en ook uitzoeken waarom het niet lukte, maar dan weten jullie dat in ieder geval.
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
 |
| Van SOUTHWEST AMERICA 2010 14 JUL - 8 AUG |
donderdag 8 juli 2010
Bijna is het dan zover..
Naar de United States of America...
Al een jaar van tevoren gepland, alles is geregeld!
Om kwart voor 9 in de ochtend zullen we met een Boeing 757 van Continental Airlines naar Newark vliegen en vanaf daar verder naar San Francisco waar we rond half 8 lokale tijd in de avond zullen landen.
Volgende week meer over onze "roadtrip" naar de USA!
Abonneren op:
Reacties (Atom)